+27 تا از مهم ترین خصوصیات والدین سمی + شناخت رفتار آنها

129 thoughts on “+27 تا از مهم ترین خصوصیات والدین سمی + شناخت رفتار آنها”

1. زهرا میگوید:

   سلام به همه
   میبینم درد همه مون مشترکه خانواده سمی)
   من دخترم و ۱۶ سالمه و دو ماه بعد ۱۷ سالم میشه
   من از روزی که بدنیا اومدم روز خوشی تو این خونه و خونواده ندیدم
   پدر و مادرم که همیشه دعوا ، داد زدن، سرزنش کردن ، تحقیر کردن ، مقایسه کردن و طعنه زدن کارشونه
   من با کتک و تحقیر و طعنه بزرگ شدم حتی برای اینکه دیگه بهم طعنه سربار بودن یا مفت خور بودن رو نزنن از ۱۲ سالگیم کار کردم شب و روز کار کردم تا دیگه طعنه هاشونو نشنوم . ولی بی فایده باز هم همون مقایسه و طعنه و تحقیر .
   مادرم که چند شخصیته هست پدرم که کلا هیولا فقط بلده از زور بازوش استفاده کنه فقط کتک و حرفای زشت
   تازه چندین بار هم منو از خونه بیرون انداختن . من ۳ برادر و ۲ خواهر دارم که کلا شبیه والدینم هستن داداشم که کلا منو خیلی اذیت می‌کنه چندین بار هم بهم آسیب زده
   آبجیم که کلا مثل مامانم چند شخصیته
   داداش و آبجی های کوچیکم هم از من بدون میاد همشون بهم میگن الهی زودتر بمیری تا از شرت بیغم بشیم . پدرم و مادرم خودشونو برتر میدونن خانوادم فکر میکنن که انیشتین یا بیل گیتسن یکروز خوش ندیدم من دوبار اقدام به خودکشی کردم ولی آرزوهام نذاشتن چیزی تو وجودم میگه که نه زهرا تلاش کن تو موفق میشی و اونوقت میتونی خودتو نجات بدی .
   میدونین من تا الان حتی دست پدرمو نگرفتم منو حتی یبار تو آغوشش نگرفته مامانم که اصلا نمیزاره نزدیکش بشم . خانواده من که اصلا برام تولد نمیگیرن حتی تبریک هم نمی‌گن وقتی بهشون میگم امروز تولدمه میگه برو بمیر لعنت به روزی که به دنیا اومدی مقایسه‌ دائم با دوستام دارن همش بهم میگن که کسی تورو نمیگیره با این اخلاقی که داری با این لحن و ادبی که داری مردم باهام خوبن ولی خانواده پدری و مادری ازمن متنفرن
   در آخر بگم که من از این خانواده خسته شدم راهی هست ؟ استعفاء نامه نداره ؟ من میخام از این خانواده استعفا بدم و کسی درکم نمیکنه

   7 مرداد 1405 در 13:09

   پاسخ
2. امیرم میگوید:

   سلام به همه دوستان خوب و عزیزم
   با خوندن متن های شما خیلی گریه کردم و متاثر شدم
   منم مثل شما والدین سمی دارم و میخوام بدونید خوب دردتون میکنم منم مثل همه شما ها خیلیی ناامیدی بودم زندگی رو تموم شده میدیدم و افکار خودکشی داشتم ولی یه جایی به خودم گفتم خب که چی؟!

   با خودکشی تو چی تغییر میکنه اونا عوض میشن ؟
   متوجه رفتار اشتباهتون میشن؟
   نه نه نه اونا هیچوقت قبول نمی‌کنند اشتباه کردند پس تو زندگی خودتو به خاطر اونا خراب نکن
   تو باید زندگی کنی ،با این واقعیت کنار بیای و ازش عبور کنی ،موفق بشی و یه روزی ببینی اون زندگی نکبتی تموم شده
   یه چیزی که همیشه ته دلمه اینه که اگر یه روزی ازدواج کردم و خواستم بچه دار بشم ،اول فکر کنم ،مطالعه کنم که چجوری قراره باهاش رفتار کنم تا من مثل والدینم سمی نشم تا من یه زجر کشیده مثل خودم تحویل جامعه ندم
   بیاید ازش عبور کنیم ،مالیاقتمون بیشتر از ایناست که بخاطر رفتار احمقانه اونا زندگیمونو،جوونیمونو،سلامت روحی و جسمی مون رو بخاطر اونا از دست بدیم
   به امید اینکه حال دل همتون خوب باشه❤️
   اگه خواستین باهم صحبت کنیم ،درد و دل کنیم و حالمون بهتر شه به ایمیل من پیام بدyousefi13621112@gmail.com

   4 مرداد 1405 در 00:50

   پاسخ
3. ناشناس میگوید:

   دوستای عزیزم من هم تو یه خانواده بد بزرگ شدم ولی بهترین کار اینه که اصلا آدم حساب نکنیشون و نهایت تلاش برای زندگی خودتون بکنید روحیتونو حفظ کنید محکم باشید به خدا ایمان داشته باشید صبوری کنید و تا می تونید پیشرفت کنید استقلال مالی به دست بیارید پس انداز کنید به کسی هم نگید خودتونو از اون لجنزار بکشید بیرون دوستتون دارم خدا حافظ همه ما ازاین حیوان‌ها انسان نما باشه قربونتون برم کامل درک میکنم به امید روزهای خوب

   30 تیر 1405 در 09:37

   پاسخ
4. M میگوید:

   هیچکس منو واقعا دوست نداره هرجا میرم همه باهام بدن تو مدرسه باهام بدن تو فضای مجازی.
   مدرسه قبلا میرفتم از همه دفاع میکردم همه باهام بد بودن اخراجم کردن رفتم یه مدرسه دیگه اونجا باهام خوب بودن دو نفر بهم تهمت دزدی زدن مدیرم پشت سرم حرف زد رفتم یه مدرسه دیگه کتکم زدن معلم هیچی نگفت و همه ی معلم مدیرا منو دعوا کردن و تقصیرارو گردن من انداختن.
   من دوست پسرم ازم جدا شده کلی اذیتم کرده بهم توهین کرده باهام مثل ی برده رفتار کرده و باهام رابطه برقرار کرد بعدش ولم کرد من بخاطر دوسم پسر سابقم قرص اعصاب میخورم و دکترم یه مدت گفت ممکنه باید بستری بشم .
   حتی یک نفرم عاشقم نشده همش میترسم حرف بزنم یچیز بشه پدر ندارم مادرمم خود شیفته هست فکر میکنه از همه برتره اشتباهاتشو قبول نمیکنه فکر میکنه چون بزرگتره همش من باید بگم ببخشید و اون هرچی بخواد میتونه بگه ولی من نه.
   من تو دعوا وسایل پرت میکنم و بدترین فحشای جهانو به مامانم میدم ولی دوسشم دارم ولی هیچکس دوسم نداره احساس میکنم همه ازم بدشون میاد اصن عادت ندارم کسی بهم محبت کنه از بس عادت ندارم یکی زیاد بهم محبت میکنه بدم میاد .من ۱۵ سالمه داره ۱۶ سالم میشه دختر هستم.
   مدرسه هم نمیرم فعلا ترک تحصیل کردم چون شناسنامه ندارم چرا ندارم؟ چون من بچه ی واقعی مادرم نیستم درواقع کسی که فکر میکردم خواهرمه مادر منه و مادربزرگم فکر میکردم مادرمه ولی اینطور نبودو من تو بدترین شرایط اینو فهمیدم و مامانم( همون مادربزرگم که فکر میکردم مادرمه) وقتی اینارو بهم گفت داشت سکته میکرد و من مجبور بودم با اینکه این حقیقت تلخ رو فهمیدم الکی خودمو عادی نشون بدم مامانم سکته نکنه!!

   16 تیر 1405 در 20:50

   پاسخ
   • امیرم میگوید:

     عزیزم چی کشیدی تو
     تنها میخوام بگم بدون خوب میفهمم چی میگی و شرایط تو رو داشتم تلخه ولی بدون هیچ راهی نداری مگر قوی بودن و تلاش کردن و امید به آینده
     سعی کن خودتو از اون خانواده از اون محله نجات بدی با هر روشی و هر استعدادی که داری
     مطمئن باش یه روز زندگی روی خوبشو بهت نشون میده

     2 مرداد 1405 در 12:37

     پاسخ
5. رحیم میگوید:

   دوستان شما خیلی از من باهوش تردید ، خیلی زود به تاثیرات رفتارهای پدر و مادرتون بر خودتون رو متوجه شدید ، من الان 35 سالمه تازه متوجه شدم ، قبلاً فکر میکردم هر چی هست دست خود آدمه ، حالا بعد سال ها که ریز شدم تو زندگی و تاثیرات هر چی رو رصد میکنم می بینم حتی یک جر و بحث ساده ولی دائمی یعنی اکثر اوقات بین پدر و مادر جر و بحث باشه روی اعصاب آدم چه تاثیری بدی می‌ذاره ممکنه آدم تا بچه است زیاد به عمق ماجرا پی نبرده مثلا همین که بهش غذایی بدن یا اسباب بازی بخرن فقط اینا رو بهش توجه کنه بعداً توی نوجوانی یا جوانی دچار سوءتفاهم بشه بگه مشکل از خودمه کلا داستان پیچیده میشه

   3 تیر 1405 در 23:59

   پاسخ
6. مریم میگوید:

   خوشبحالتون ک با این شرایط یه خواهر یا برادر تو خونه دارید
   میدونم خودخواهیه ولی کاش یه خواهر یا برادر داشتم ک تو این وضعیت تنها نبودم

   22 خرداد 1405 در 21:26

   پاسخ
7. دختر متولد76 میگوید:

   29 سالمه
   مامانم از بچگیم بشدت شکاک منفی نگر، بدبین، پرتووقع. و خودخواه بوده و بشدت بشدت بددهن

   یدونه مثال بزنم
   چند سال پیش دبیرستانی که بودم ، مدرسه برامون سرویس رفت و آمد گذاشته بود
   بعد مامانم با ماشین، سرویسِ منو تعقیب کرده بود و جا رو جنال که تو با راننده رابطه داری ، چرا؟چون خانوم خواب بد دیده بود (به والله اگر واقعیت داشت)

   تو کل عمرم یدونه دوست پسر داشتم رفته بود شمارشو از گوشیم برداشته بود بهش پیام داده بود که دست از سر دختر من بردار،
   حالا بگذریم که این مرد پسر جالبی برای ازدواج نبود ولی مامانم اجازه نمیداد خودم تصمیم بگیرم
   میشستن با دوست پسرم پشت سر من حرف میزدن
   در نهایت مادرِ دوست پسرم چند بار ازم خاستگاری کرد که از ترسِ مامانم جواب منفی دادم

   سر کوچکترین مسائلی فحش های خیلی بدی میده، مثلا اگر باهاش هم نظر نباشم میگه ک.س.ک.ش پدر (ببخشید)
   یا زیاد به من میگه جن.ده عوضی

   من خیییلی ساله تو خونه از هیچ چیزی سوال نمیپرسم و کنجکاوی نمیکنم، مثلا اگر بپرسم فلان قسط رو پرداخت کردید و چی شد، سریع برچسب فضولی میچسبونه بهم
   برا همین من در جریان زندگیمون نیستم
   زیاد هم نه صحبت میکنم نه از اتاق در میام

   تا مادامی که صحبت در حد ضروری باشه، مثلا سلام، ناهار چیه و …همه چیز مرتبه. ولی اگر دوبار بپرسم فلان چیز رو بخرم؟یا کدوم برند رو بخرم؟
   دیگه…
   من فقططط گفتم :مامان تو فقط دوست داری من صحبت نکنم، بعدش تمامممم نقطه ضعفامو ریخت رو دایره و شروع کرد به فحاشی، که هیچ پسری نمیگیرتت موندی رو دستم، الهی سیاه بخت بشی، الهی جوون مرگ بشی
   این همه نفرین و دعای بدبختی برای یه جمله ی ساده خیلی خیلی عجیب و بدور از ذهنه.
   من در جواب فقط گفتم به دعای گربه سیاه بارون نمیباره!
   و بعد از تمام این جریانات توقع معذرت خواهی از طرف منو داشت.

   من اجازه ندارم از ساعت 8 شب اونورتر بیرون باشم ،که اگه باشم حسابم با کرام الکاتبینه

   هرررر کار بکنم هررر چی بگم فرق نداره چیه ،همیشه یه چیزی رو پیدا میکنه به شخصیتم توهین کنه

   من مطمئنم این زن ازم متنفره
   یه مثال دیگه بزنم
   تولدم رو بزور همیشه باهام روبوسی میکرد، چند ساله همونم نمیکنه
   با اینکه مجردم و تو یه خونه ایم، تولدم رو زنگ زد خشک و خالی تبریک گفت!

   از خدا میخوام به راه راست هدایتش کنه

   فقط دلم میخواد ازدواج کنم قطع رابطه کنم باهاش و بتونم تو خونه خودم یکم حرف بزنم با شوهرم شوخی کنیم یکم بیرون برم ، بدون اینکه بترسم نظر و عقایدم رو بگم.

   21 خرداد 1405 در 00:45

   پاسخ
   • M میگوید:

     چقدر دارم درکت میکنم .
     مادر منم به من فحشای اینطوری داده قبلا حالا الان نمیده ولی خب .

     16 تیر 1405 در 18:10

     پاسخ
   • علی میگوید:

     سلام‌.پیام‌ شمارو خوندم‌.افتخار آشنایی میدین ؟ منم مجردم و هم‌سن‌هستیم ….

     16 تیر 1405 در 02:42

     پاسخ
8. ویوین میگوید:

   بعد از خوندن کامنتا حس میکنم درد من ۲۶ ساله اونقدرا هم بزرگ نیست. من با یک پدر که هیچ وقت نبود و یک مادر که هیچ وقت ولم نمیکنه بزرگ شدم. از بچگی از مادر مذهبیم چیزهایی شنیدم که واقعا منو متحیر میکنه. همین چند دقیقه پیش به من میگفت تو دنبال جلب توجه هستی و مردم به تو نگاه کردن چون بلند حرف زدی و خلاصه هزارتا کصشر. من دوستی ندارم چون اصلا هیچ وقت اجازه نداده با کسی بیرون برم، دوست پسر نداشتم چون به تنهایی و منزوی بودن عادت کردم. هنوز با ۲۶ سال سن باید جواب پس بدم به ایشون که چرا اون حرف رو اونجا زدم و اون یکی حرف رو نزدم. این زن همه چیز منو آنالیز میکنه، چرا ارایش میکنی، چرا اون جمله رو جلوی فلانی گفتی چرا با لحن بهتر نگفتی، چرا، چرا و چراهایی که هیچ وقت تموم نمیشن. همیشه‌ی خدا احترام همه رو نگه داشتم چون حوصله‌ی بحث ندارم ولی نتیجه چیه؟ هیچی. یه دقیقه میگه شیرم حلالت که خوب احترام گذاشتی به فلانی، بعد میگه تو بد دهنی، بی تربیتی، نفهمی، بیشعوری و وقتی من جواب میدم خانم ناراحت میشه و میگه احترام باید بذاری من تورو نزاییدم ریدم! این زن دو قطبیه و به شدت به نظر غریبه های تو خیابون اهمیت میده، حتی بیشتر از نظر من در مورد زندگیم. من واقعا خستم و دوباره دارم گریه میکنم.

   11 خرداد 1405 در 22:30

   پاسخ
   • M میگوید:

     دردت اتفاقا بزرگه.
     چجوری با این پدر و مادرا زندگی کنیم؟

     16 تیر 1405 در 18:13

     پاسخ
   • یه بنده خدایی میگوید:

     بمیرم برات….
     اگه در توانت هست یه خونه ای چیزی بگیر و برو تنها زندگی کن البته که با این اوضاع این زنیکه اگه بزاره نفس ام بکشی خیلیه

     19 خرداد 1405 در 04:17

     پاسخ
9. Amir میگوید:

   سلام من ۱۶ سالمه یادمه از بچگی زمانی که ۵ سالم بود تنها بودم گاهی میرفتم دم در با بچه ها بازی کنم اما بچه ها اصلا از من خوششون نمیومد هر وقتم میرفتم بیرون چون کلید نداشتم در خونه رو باز میذاشتم خانوادم که میومدن خونه منو دعوا میکردن و بعضی وقتا هم کتک میزدن من پدر و مادرم رو خیلی کم میدیدم چون همیشه سر کار بودن اما داداشمو زیاد میدیدم اون به من زور میگفت وقتی بزرگتر شدم رفتم مدرسه اونجا هم بچه ها منو کتک میزدن خلاصه که همیشه هستم ولی انگار اصلا وجود ندارم نمیدونم برای چی هیچکس آدم حسابم نمیکنه الان که یکم بزرگتر شدم بیشتر بهم توجه میشه ولی وقتی که بچه بودم انگار اصلا وجود نداشتم بودم ولی کسی بهم اهمیتی نمیداد من هیچکسی رو نداشتم باهاش صحبت کنم بخاطر همین همیشه پای موبایل بودم از ۵ سالگی تا همین الان که ۱۶ سالمه وقتی میرم پای موبایل احساس خوبی میکنم احساس میکنم افرادی که تو فضای مجازی میبینم بهتر منو درک میکنن بهتر به حرفام گوش میدن وقتی که بچه تر بودم همیشه خودمو میزدم من حق انتخاب ندارم کلا همیشه حرف خانواده حرف اوله همین الانشم هستم ولی انگار وجود ندارم وقتی بچه بودم خودمو میزدم میگفتم من زشتم چون اعتماد به نفس نداشتم از بس که تحقیر شده بودم فکر میکردم من زشتم همیشه حسرت زندگی دیگرانو میخوردم همین الان افسرده هستم و اضطراب اجتماعی دارم و همش بی دلیل ترس دارم واقعا دنیای عجیبیه یکی به اون همه نعمت میرسه یکی به این همه بدبختی واقعا که خیلی خانواده آروزی پسر درست و حسابی مثل منو دارن اهل هیچ خلافی نیستم به خدا هیچ کار بدی انجام ندادم همیشه مواظب بودم کسی رو ناراحت نکنم با اینکه منو ناراحت کردن

   10 خرداد 1405 در 13:17

   پاسخ
   • M میگوید:

     منم تو مدرسه کتکم میزدن و هیچکسم واقعا دوسم نداره و کسایی که تو فضای مجازی هستن بهتر درکم میکنن.

     16 تیر 1405 در 18:16

     پاسخ
10. آرزو میگوید:

    ۲۰ سالمه ولی به شدت افسرده‌ام انقدر زندگیم داغونه که حتی حوصله نوشتنش رو هم ندارم… درد از این بدتر که یه خواهر بدتر از مامان و بابات هم داشته باشی…. بعضی وقتا با خودم میگم دمت گرم که تا اینجا دووم آوردی تحمل کردی ولی چند دقیقه بعدش با خودم میگم چه تحملی وقتی دیگه روانی نداری رسما… به گذشته که نگاه میکنم چیزی جز سختی و غم نمیبینم حتی اجازه بچگی کردن هم نداشتم کم کم احساساتم رفتن و دیگه برای هیچی ذوق نمیکنم و یاد گرفتم چطور لبخند فیک بزنم چطوری وانمود کنم ادم عادی هستم که کسی بهم نگه چته… حاضرم تنها باشم تو یه جای خیلی درب داغون زندگی کنم ولی تو اون خانواده نباشم…. اینقدر متنفرم ازشون که واقعا میخوام بمیرن…. دو سه بار میخواستم خودکشی کنم ولی آخرش با خودم گفتم چرا من باید از زندگیم بخاطر اونا بگذرم…. الان مثل یه آدمیم که روحش مرده ولی جسمش زنده….. یه خواهر روانی تر از اونا دارم که به شدت دوروعه رفتار بیرونش با تو خونه کاملا فرق میکنه با بقیه مثل ادم حرف میزنه ولی تو خونه عین روانیاست جیغ میزنه فحش تا دلت بخواد طعنه و تیکه…. این حد از درو بودن…. با خدا که حرف میزنم میگم چرا من اینقدر مظلوم و بدبختم چرا تو این خانواده سمی من باید مظلومه باشم ای کاش حداقل مثل خودشون بودم شاید کمتر عذاب میکشیدم….اینقدر تو خودم رفتم که حتی حرفم نمیزنم دلم بحال خودم میسوزه انقدر درونگرا شدم حتی نسبت به ادما هم دیگه بی اعتماد شدم وقتی حتی رفتار خانواده ام رو میبینم که انقدر دورو ان حس میکنم بقیه مردمم اینجورین….. همیشه تو زندگیم امید داشتم اره درست میشه ولی نه هرچی میگذره بدتر…. چه کنم که نمیتونم و اجازه ندارم جای دیگری برم زندگی کنم و همینجوری روزا میگذره و خسته تر و روانی تر از قبل….حالم از خودم بهم میخوره…. ادمی خسته که حتی یه کار آسون هم براش سخت شده…. واقعا نمیدونم چیکار کنم…. فقط دلم میخواد همه چی تموم بشه

    6 خرداد 1405 در 03:11

    پاسخ
11. درد میگوید:

    پدر من به شدت سمیه
    بداخلاق زورگو خودشیفته بددهن ضد اجتماع
    یک پیرمرد ۸۰ ساله ی متوهم
    من ۴۰ سالمه و ازش متنفرم ۴۰ سال قیافه ی حق بجانب نحسشو تحمل کردم
    کاری کرد که مادرم افسردگی بگیره و از دستش سکته کنه و بمیره
    من برای مادرم همه کار کردم تا بمونه ولی نشد
    و حالا من موندم و این پیرمرد حراف خودشیفته ی متوهم
    ولی مطمئنم یه روزی اگه زمین گیر شد هیچکاری براش نخواهم کرد…

    4 خرداد 1405 در 01:36

    پاسخ
    • زهرا میگوید:

      میشه مطمئن باش من دارم نمونه شو میبینم اما امیدوارم مثل من اونروز گول چهره مظلوم نما یکیشون نخورده باشی …و سرزنش کنی خودتو اونی که مظلوم میمیره اونکه ظالم میمونه تا تاوان پس بده عین مادر من

      24 خرداد 1405 در 22:44

      پاسخ
12. بینام میگوید:

    من 26سالمه از کودکیم گیر یه مادر و پدری که احمق بودن افتادم.بارها از هم جدا شدن و دوباره رجوع کردن سه تا بچه رو قربانی بی کفایتی خودشون کردن تا بچه بودم پدرم مجانی از من کار میکشید و به فکر آینده بچه هایش نبود وقتی هم همه چیزو از دست داد سرم کلاه گذاشت و موتورم و که خودم با پای پیاده میرفتم تابستون کار میکردم و فروخت و خورد.پول گاز خونه ای که یه سال پرداخت نشده بودو از من در میورد از درسم زده شدم چون هر سال پیاده با دل گشنه میرفتم و میومدم و پول سرویس نمی‌داد و فقط از ما سوع استفاده میکرد.عقده ای و افسرده و معتاد بار اومدم.برام پرونده اعصاب و روان درست کردن و چهار بار منو آسایشگاه بردن و زیر برق بودم سه بار خودکشی کردم ولی نشد الآنم فقط سکوت کردم و حرفی بزنم و بهانه دستشون بدم منو دوباره میبرن آسایشگاه برادرمم مثل پدرمه اونم بی منطق و حسوده از موفقیت من با اینکه هیچی از خودم ندارم می‌ترسه ولی عیب نداره

    2 خرداد 1405 در 20:15

    پاسخ
13. دختری توی رویاهاش میگوید:

    همیشه فکر میکردم مشکل از منه و ممکنه توی جامعه غیرعادی به نظر برسم. از خودم میترسیدم. حالا دارم داستان شماها رو میخونم و بغض کردم به حال خودمون …
    کاش دیگه هیچ بچه ای توی همچین شرایطی زندگی نکنه
    بچه ها … دووم بیارین 🙂
    بیاین دووم بیاریم و حالمون رو خوب کنیم و به آدمایی مثل خودمون کمک کنیم
    امیدوارم روزی برسه که همه ما دیگه دردی از گذشتمون با خودمون حمل نکنیم
    والدینی که اینو میخونن … التماستون میکنم حتی اگر فرزندتون هم ازتون راضیه بازم پیش یه مشاور برید و رفتارتون رو بررسی کنید خدایی نکرده اگر حتی یه مورد ریز هم باشه توی جوونی و نوجوونی فرزندتون ممکنه فاجعه به بار بیاره

    2 خرداد 1405 در 13:20

    پاسخ
14. یه آدم میگوید:

    من 13 سالمه ،پسرم، وقتی بچه بودم دعوا اونارو دیده بودم و گریه کردم پدرمم یه سینی پرد کرد دیوار از رو عصبانیت، منم پرخاشگر شدم و همه بهشون فحش میدم البته تو ذهنم، انقدر به پدرم فحش میدم که نگم، وقتی مبینیم داره می‌خنده اعصابم خورد میشه واقعا، همیشه ام منو با برادر خواهران مقایسه مبکنه،البته از رو عصبانیت،منم خیلی دوست داره اینو میدونم،و مادرم، انقدر بی سواد نادان که بجای اینکه کنارش حس‌ امنیت کنم بیشتر حس نمیدونم چی بگم

    بعدم انقدر خ.رن که متوجه رفتاراشون نمیشن،هی میگن من بی تربیتم بی ادبم، حالا قبول دارم من لجبازم اما چرا وسط بحث رای پیامبر حضرت نوح حرف میزنه؟

    حتی مادربزرگم درست منو نمی‌فهمه، فک می‌کنه من نازپرورده شدم

    شاید باورتون نشه اما من به پدرم حتی فحش ناموس میدم

    31 اردیبهشت 1405 در 18:36

    پاسخ
    • قوزبالاقوز میگوید:

      الان فک کردی هنر کردی؟

      20 خرداد 1405 در 21:25

      پاسخ
15. مثل بقیه میگوید:

    یک روانشناس در یوتوب میگفت که تنها راه حل که البته مشکلات شما رو حل نمیکنه و فقط باعث میشه مشکلات بیشتری بوجود نیاد ، قطع ارتباط کامل با پدر و مادر سمی هست . دقت کنید که اونها هیچ وقت عوض نمیشن ، فکر میکنند حق دارند هر کاری بکنند.
    رفتار اونها هم هیچ توجیهی ندارد، آنها تنها به خودشان فکر میکنند و لایق دوست داشته شدن هم نیستند.

    30 اردیبهشت 1405 در 08:46

    پاسخ
16. مهدی میگوید:

    من هم ۲۶ سالمه و از تقریبا ۳ سالگی شاهد دعوا های پدر و مادرم بودم دعواهایی توام با درگیری که برای یک کودک وحشتناک بود همیشه این درگیری وجود داشت و ور خانه ما داد و بی داد و اوقات تلخ حرف اول رو می زد پدرم من و در سنین کودکی تحقیر میکرد حتی خواهر کوچکترم را و چون حاضر نبودند ایرادات و نقص های خودشان را بپذیرند ما را دکتر می برد
    او یک نظامی متعصب مذهبی بود
    مادرم هم یک متعصب بود اما در آن سالها رفتارش کمتر از رفتار پدرم در ذوق میزد
    ده ساله بودم که پدرم رفت و مارا رها کرد و ازدواج مجدد نمود ترس و استرس ما بیشتر شد چون اختلال وسواس که از مادرم به من ارث رسیده بود اذیتم میکرد و مادرم که بجای درمان من با کتک من را از کنار شیر آب دور میکرد
    بگذریم بعد از یازده سال پدرم مادرم رو طلاق داد و حق و حقوقش رو هم به عدالت نداد و ما اومدیم منزل پدری مادرم و در یک اتاق با مادر بزرگم زندگی کردیم و سرنوشت مان با آن یکی شد
    دایی معتادی داشتم با اینکه زن و بچه داشت اما میومد در اتاق و مواد مخدر مصرف می کرد و حتی به من میگفت ببین چقدر قشنگ میکشم
    بعد مدتی دایی ام با زن و بچه اش اومدن اتاق کناری ، زن دایی هم مشکلات روانی داشت و هرروز به بهانه ای با ما در می افتاد ، مادرم وقتی غذا می پخت دایی ام یا پسرش رو صدا می زد و میگفت بیا نهار بخور ، من به مادرم میگفتم این کار ها رو نکن و در زندگی آنها دخالت نکن ولی من رو سرزنش می کرد ، او فکر می کرد کارش درسته و داره محبت میکنه
    چند سال بعد زندایی من تصادف کرد و کشته شد مادرم بخاطر دعواهایی که زندایی ام با او میکرد عذاب وجدان گرفته نه دیگر به خودش میرسد نه دیگر موی رنگ میکند حتی بیشتر اوقات موهای به ام ریخته اش را شانه نمی کند او حتی زمانی که زندایی من فوت شده رفته در غسالخانه و جنازه او را دیده
    الان هم بعد در این مدت تا به حال دیگر رنگ لبخند ، نوازش و غیره را که همان اوایل کودکی از او کمتر می دیدیم دیگر نمی بینیم
    با ما صحبت نمی کند و وقتی هم که صحبت می کند ناسزا میگوید یا جر و بحث میکند و سخنان زشت به من و خواهرم میگوید که خواهرم را هم مثل خودش بد اخلاق کرده با اینکه خواهرم هم زندگی سختی به مانند من دارد
    در ضمن مدتی است بی کار هم هستم و وقتی میبینم با من به شدت بداخلاقی میکند میام در اتاق کوچک خودم و ساعت ها تنهایی را تجربه میکنم البته من آدم معتقدی هم هستم و قرآن میخوانم کم و بیش هم نماز میخوانم و از خدا طلب صبر میکنم
    حتی به مادرم میگویم این کارهارو نکن تو در آخرت پایت گیر است ولی او با تندی میگوید طوری نیست او به پسر دایی ام که مادرش مرد خیلی توجه محبت آمیز میکند به سخانش گوش میدهد ، او را تحویل میگیرد اما حوصله ندارد ۵ دقیقه به حرف های پسرش گوش بدهد خلاصه نوعی عذاب وجدان دارد و دلسوزی ترحم آمیزی به پسر دایی من میکند و این من را آزرده خاطر می کند مادرم مذهبی متعصبی است و کارهای زشتش را توجیه میکند
    دایی من هم از آن دسته افرادی است که در به در دنبال تخریب کردن من و شر درست کردن است و جلوی مادرم از من بد میگوید ، مادر بزرگم هم با من خوب رفتار نمی کند و بدگویی مرا میکند
    خلاصه دوستان فکر نکنید فقط خودتون دارید سختی میکشید منم ادعای صبوریم نمیشه خیلی وقتا به خدا میگم خدایا من از خشم تو میترسم و گرنه خیلی زود خودم و میکشتم حتی آرزوی مرگم رو میکردم ولی یک انرژی من رو کمی آرام میکند و آن هم اعتقادات من است
    ایک چیزا که براتون گفتم یه جزئی از زندگی داغون من بود ولی نا امیدی هم درست نیست از خداوند طلب صبر کنید و تلاش کنید به جایی برسید که این درگیری ها رو محدود کنید ، مستقل شوید و خودتون رو نجات بدهید
    شاید خیلی ها قبول نداشته باشند ولی خداوند انسانها رو بسته به ظرفیتشون امتحان میکنه و قطعا اجر صبر هم در این دنیا و هم در آخرت برای شما نتیجه میدهد فقط خودتون هم باید تلاش کنید
    ممنون از توجه شما

    28 اردیبهشت 1405 در 10:14

    پاسخ
    • قوزبالاقوز میگوید:

      دور سرت بگردم دووم بیار فدانشم🙂🙂

      20 خرداد 1405 در 21:29

      پاسخ
17. Unknown میگوید:

    دیگه واسم مهم نیست چه بلایی دارن سرم میارن فقط یه آرزو دارم اینکه جفتشونو یا خ*ه کنم یا ب*شم تازگیا وقتی به این دو مورد فکر میکنم از شدت ذوق لبخند رضایت میاد روی لبام امشب یه بار دیگه پدر دیو*م اومد توی اتاقم و با گفتن حرف های زشت اعتماد به نفسمو خورد کرد طبق معمول مادر خ*ابم هم تنها حمایتش از من دو کلمه بود که اونم نمیگفت شیکتره….خیلی دوست دارم سر پدر زنبازم رو از بدنش جدا کنم خیلی دوست دارم مادر حروم لقمم رو خ*ه کنم خیلی حال میده دعا کنید اول پدر **یم بمیره و بعد ننع ع**یم چون اگر نمیرن مجبورم یا خودمو ب*شم یا این دوتا روانیو

    27 اردیبهشت 1405 در 05:15

    پاسخ
    • سلام میگوید:

      از ته قلبت این حرفاتو درک میکنم واقعا وقتی میخونمش حس میکنم تو دقیقا منی

      و اون فحش هاییم‌ که دادی اصا چیزی نبودن

      راستشو بخوای من نمیدونم چرا همیشه می‌خوام خودمو کنترل کنم که بهشون حرف بدی نزنم اما از بس … نمیتونم خودمو کنترل کنم

      فحش های من از مال توهم بدتره

      31 اردیبهشت 1405 در 18:40

      پاسخ
18. ........ میگوید:

    من خسته شدم دیگه نا امید شدم. مادرم فقط داد میزنه و فحش میده بابام هم که تعصبی مذهبی نمیتونی بهش چیزی رو نشون بدی یه خواهری دارم کلاس دومه مثل یه فرد بالغ باهاش رفتار میکنن اون بچه هم داره نابود میشه. مادرم هی آرزو ی مرگ میکنه واسه دیگران هی فحش میده نمیزاره حتی من سر درسم تمرکز داشته باشم. خودم تو بچگیم تا الان خیلی بدبختی کشیدم از تحقیر، شوخی جنسی، فحش، کتک و … . من الان اصلا اصلا نمیخوام شبیهشون بشم و اینکه شبیهشون نیستم به خودم افتخار میکنم ولی گند زده شده توی روابطم توی اعتماد به نفسم. نمیتونم حتی با صدای بلند صحبت کنم، داغونم کردن. روابطم افتضاحه انقدر حرف نمیزنم منو ول میکنن میرن. چند بار سعی کردم ولی نمیتونم درستش کنم. هر چی خاطره ی بده از بچگی یادم هست. منو داغون کردن الان نوبت خواهرام هست خودم دارم ذره ذره نابودی اعتماد به نفسشون رو میبینم ولی کاری نمیشه کرد😔😔.
    پدر و مادرم انگار یه مسابقه گذاشتن هر کی بیشتر اون یکی رو تحقیر کنه برندست. همیشه دعوا بوده بینشون. اصلا ازدواجشون درست نبود. با این رفتاراشون انتظار دارن توی درست بهترین هم باشی اه. مامانم افتخار میکنه به خودش که بقیه رو تخریب میکنه همیشه هم دنبال توجه بوده. دیگه حالم داره بهم میخوره…..

    26 اردیبهشت 1405 در 20:35

    پاسخ
19. Dead one میگوید:

    چه جالب آدمایی هستن که مثل من از والدین آسیب دیدن .من همیشه میگفتم مامانم نمیتونه بد باشه مامان خوبه حتما من اشتباه کردم اما در آخر الان که افسرده شدم و همش ازم میپرسن چرا ..چرا اینجوری شدی …خب اونا نمیدونن که مامانم بود که روانیم کرد و الان دیگ با هیچی تو دنیا خوشحال نمیشم زیاد حرف نمیزنم و نمیخندم و حتی دیگ کارایی که قبلا باهاشون ذوق میکردم الان حتی حال ندارم بهشون فک کنم …من فقط 19سالمه و تو این سن به پایان زندگیم فک میکنم …چرا چرا باید با بچت جوری رفتار کنی یا حتی باهاش رقابت کنی که جایی برسونیش که بخاد بمیره یا هر وقت میره بیرون نفرینش کنی به جایی اینکه بگی سلامت برگردی من منتظرتم…اینا چیزای خیلی معمولی هستن نه حداقل برای امثال من یه رویان که خانوادشون یه روز حتی شده باهاشون خوب باشن …دیگه خستم حتی دیگ نمیتونم راجبش بنویسم…..

    26 اردیبهشت 1405 در 15:03

    پاسخ
    • امیرم میگوید:

      همه متن ها منو متاثر کرد ولی متن شما اشکمو درآورد
      واقعا متاسفم برای جامعمون، برای پدر و مادر های اینچنینی و برای این روش تربیت که یه ادم رو تا مرز نابودی میبره
      دارم گریه میکنم و مینوسم که چرا باید رفتار ما جوری باشه که یه دختر جوون که الان باید شاد و سرزنده باشه یه فکر تحصیل و ازدواج و زندگی باشه ،پر از امید باشه به این حد از ناامیدی برسه
      تمام تلاشتو بکن از این بحران بیای بیرون موفق شی از اون خونه از اون زندگی جدا شی با یه روانشناس صحبت کن یا دوستی که بهش اعتماد داری
      اینم بدون منی که اینارو نوشتم خوب میدونم حالتو خودم تجربه دارم ولی یه جایی فهمیدم باید جنگید و موفق شد این بهترین جواب برای اوناییه که تحقیر کردن
      امیدوارم حال دلت خیلی زود خوب بشه

      2 مرداد 1405 در 13:12

      پاسخ
20. p میگوید:

    باورم نمیشه چقدر ادم های همدرد شبیه به هم اینجا هستیم
    با تک تک پیام ها مو له تنم سیخ شد چون منم تمامش رو کشیدم

    21 اردیبهشت 1405 در 17:11

    پاسخ
21. خدایا بسه میگوید:

    توروخدا بگین من چیکار کنم مامانم خیلییییییی اذیت میکته بابام کمتر ولی تو تصورتون نمیگنجه مامانم چیکارا کع نمیکنه حس میکنم چند شخصیته هست . و اینکه همش بین منو دوستام جدایی میندازه . راهکار هایی کع اینجا نوشتین به دردم نمیخوزه چون مامانم خودش تنش ایجاد میکنه هرچقدر من میرم عقب اون باز دعوا راه میندازه توروخدا بگین

    21 اردیبهشت 1405 در 10:40

    پاسخ
22. Abolfazl میگوید:

    سلام بچه‌ها 🌱
    من ابوالفضلم، ۱۹ سالمه.
    راستش رو بخواید ، خیلی‌ها توی فامیل و بین آشناها همیشه از ادبیاتم، از طرز حرف زدنم ، از مهربونی‌م تعریف می‌کنن. می‌گن چقدر مؤدبی. ، چقدر آرومی، چقدر خوب بلدی احترام بذاری. و من همیشه از شنیدن این حرف‌ها خوشحال می‌شم… چون حس می‌کنم با وجود همه سختی‌هایی که کشیدم، تونستم انسان بمونم.
    متأسفانه من توی یه خانواده‌ی فوق‌العاده سمی در حال رشد هستم. فضایی که پر از تحقیر، سرزنش، مقایسه و فشار بوده. از صبح تا شب بارها و بارها تحقیر شدم. جوری که یه مدت‌هایی واقعاً حس می‌کردم هیچ ارزشی ندارم. حتی چند بار به خودکشی فکر کردم… افسردگی گرفتم… روزهایی بود که فقط نفس می‌کشیدم، نه اینکه زندگی کنم.
    اما یه چیزی رو با مطالعه و فکر کردن فهمیدم
    خیلی وقت‌ها این رفتارهای سمی فقط انتخاب آگاهانه‌ی پدر و مادر نیست. به نظرم بخش بزرگی ازش یه چرخه‌ی ارثی و تربیتیه زخم‌هایی که خودشون خوردن، ناآگاهی‌هایی که نسل به نسل منتقل شده. این حرف به معنی توجیه کردن رفتار غلط نیست، ولی کمک می‌کنه بفهمم ریشه‌ی بعضی چیزها عمیق‌تر از اونه که فکر می‌کردم.
    مهم‌ترین چیزی که یاد گرفتم اینه
    ما که توی این شرایط بزرگ شدیم، در نهایت خودمون باید آگاه بشیم.
    هیچ‌کس نمیاد نجاتمون بده.
    هیچ‌کس مسئول ساختن آینده‌ی ما نیست، جز خودمون.
    ما قربانی شروع داستان بودیم، اما قرار نیست قربانی پایانش باشیم
    ما میتونیم 🩵

    17 اردیبهشت 1405 در 14:47

    پاسخ
    • مینا میگوید:

      سلام ابوالفضل جان،خواستم بگم تو ۱۹ ساله با حرفات من ۴۰ ساله را تحت تاثیر قرار دادی،خوشحالم که نسل امروز از الان انقدر به فکر آگاه شدن و آگاهی دادن هستند،برات آرزوی موفقیت می کنم🤗🥰

      28 اردیبهشت 1405 در 20:56

      پاسخ
    • زهرا میگوید:

      سلام با پیامت خیلی حس بهتری پیدا کردم واقعا خیلی ادم مودب و مهربونی هستی مواظب قلب پاکت باش
      منم خیلی تحقیر شدم و خیلی چیز ها برام اتفاق افتاده خیلی هم به خودکشی فکر کردم ولی در نهایت به چیزی ک تو گفتی رسیدم این یه چرخست مادرم چیز هایی ک خودش تو دوره بچگیش از سمت پدر و مادرش دریافت کرده بود دقیقا همه اونا رو خواه یا ناخواه به من منتقل کرد مادرم در طول دوره 18 سالگیم قبلا به من میگف ک من پرستاری اوردم ولی بابابزرگت نزاشت من برم ولی خودش نزاشت من برم دانشگاه خودش میگف من زشتم ولی همیشه منو تحقیر کرد ک چقدر زشتم چقدر من پر ایرادم و…. خودش خیلی وقت پیش تعریف میکرد که بروز پول برداشت ک برا خودش تو بچگی ابمیوه ای بخره و مادرش چطور جلو بقیه تحقیرش کرد ولی همیشه من دوستام میوردم خونه میگف خونه ما نیار بمیرن نگرد و حتی امروز ک یکی از دوستام خونمون بود تو اشپزخونه داد میزد و اعصبانی و چه حرفا و دوستم تو اتاق نشسته بود و حتی اینکه چطور پدر مادرش فرزند دختر ک بوده بهش توجه نمیکردن و من ک دختر بودم نابودم کرد ک چقدر دختر بودن ذلیله ک چطور باید تن به ازدواج بدم من ادم ازدواجی نیستم تا حالا چندین بار هم برام خاستگار اومده رد کردم با کلی دعوا و خیلی بهم بد گذشت من خیلی چیزا رو تحمل کردم ولی باز زنده موندم خیلی وقته با کسی هستم خیلی دوسش دارم و اونم منو خیلی دوست داره ولی یه موضوعی ک پیش اومد و نمی دونم خانوادش راضی باشن یا ن چون اولیل بار حس کردم ک مهمم یمی دوسم داری و تنها نیستم پشتمه و اگه این هم نشه من واقعا تمومم امیدوارم همه اینا یروز تموم بشه بتونم با کسی ک عاشقشم باشم بتونم برم دانشگاه و همین

      27 اردیبهشت 1405 در 23:25

      پاسخ
23. پرنیا میگوید:

    از خانوادم متنفرم دلم میخاد تنها باشم دلم نمیخاد باهاشون حرف بزنم کتک زدن من براشون عادی شده اصلا براشون مهم نیست که منم دل دارم و هر حرفی رو نباید بهم بزنن سر درس عصبی میشن هر فحش و توهین و تیکه ای که دلتون بخاد بهم گفتن کتکم میزنن مامانم باهاش حرف بزنی در لحظه چیز خاصی نمیگه ولی تو دعوا همرو میکوبه تو سرم و اصلا براش مهم نیست چی میگه و خیلی عصبی بشه که خیلی بد بهمو میزنه یه سری موهامو داشت می‌کشید بابام عصبی بود سر درسم پرتم میکرد اینور اونور بهم مشت میزد خلاصه واقعا زا ته دلم دوسشون داشتم ولی یه کارایی کردن که هر چقدر هم خوبی کنن نمیتونم اون کار ها رو فراموش کنم انگار تو مغزم حک شدن خیلی جالبه بدترین کار ها و حرف ها رو با من دوست و آشنا و غریبه نزده و نکرده مادر پدر خودم کردن من هر جقدر هم خوب باشم همیشه بچه های مردم بهترن بهم گفتن من مایه ننگشونم ازم متنفرن میگن مامانم میگه اگه ما نباشیم باید تو جوب دنبال غذا باشی بابام براش مهم نیست تو ماشین یا خونه اگه یه چیزی باب میلش نباشه مخصوصا موضوع درس کتکم میزنه نه با دوستان میرم بیرون نه تنهایی میرم بیرون تهش ماهی دو بار نا پول تو جیبی خاصی دارم هیچی من خاستم دوسشون داشته باشم ولی خودشون علاقه منو به نفرت تبدیل کردن دلم میخاد تنها زندگی کنم نه حق دارم انتخاب کنم چه پوششی داشته باشم هیچی بیخیال بخام همه چی رو بگم تا فردا باید بنویسیم کاری از دستم بر نمیاد کاش زودتر بگذره…

    17 اردیبهشت 1405 در 14:19

    پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      منم مثل توام دقیقا… بعد از فوت مامان بزرگم مامانم اخلاقش ۱۰ برابر بدتر شده برا کوچیک ترین چیزا فحش میده داد و هوار میکنه تهدید به کتک میکنه تا ی اشتباه میکنم منو میزنه موهامو میکشه که تا ۱ هفته سرم درد میگیره یبار دستمو جلو صورتم گرفتم از خود دفاع کنم منو زد دستش به ناخونم خورد و دردش گرفت برای همین منو بیشتر کتک زد بابامم که کمتر عصبی میشه و میزنه ولی چندیدن بار منو بدجور زده و هل داده یبار گلوم رو فشار داد نزدیک بود خفه شم یبار زد تو صورتم و تخم چشمم زخمی شد و چند هفته باد کرده بود رفتم دکتر.. چند بار به فرار فکر کردم ولی با خودم گفتم بعدش کجا برم و پشیمون شدم…خیلی دوسشون دارم ولی اخلاقاشون روانیم میکنه اینطورین که حتما باید بهم احترام بزاری نظر تو مهم نیست مگه تو آدمی…هرموقع میگم چرا کتکم میزنین درباره کوتاه کردن شاخه ی درخت میگن که آره درخت دردش میاد ولی سود میکنه و بهتر رشد میکنه و اینا..کتک زدن من مثل کوتاه کردن شاخه درخت نیست بفهمین….دیوونم کردن هر موقع عصبی میشم بهم میگن بیشعور پرخاشگر ولی وقتی خودشون عصبی میشن فقط میام منو فحش میدن بعد میگن اشتباه نکن تا اینطوری نشه ولی خودشون معذرت خواهی هم نمیکنن

      10 خرداد 1405 در 13:12

      پاسخ
      • امیرم میگوید:

        واقعا متاسفم برای افرادی که کتک زدن فرزند خودشون رو روش تربیت میدونند و فکر می‌کنند به اون کمک می‌کنند
        همه کسایی که اینجا پیام دادن بیاید به هم قول بدیم اگه یه روزی ازدواج کردیم و خواستیم بچه دار بشیم قبلش مطالعه کنیم به رفتار هایی که قراره با بچمون بکنیم فکر کنیم و دی یک کلام طوری یه والدین ما باهامون رفتار کردن با بچه هامون رفتار نکنیم

        2 مرداد 1405 در 13:23

        پاسخ
      • دکتر سجاد بقائی ولایت پروان میگوید:

        درد از جانب خانواده درمان ندارد جز بی تفاوتی و سرد شدن … سطح توقع ات را از خانواده به صفر برسان … آنها انرژی مثبت تو را از بین میبرن و این باعث میشه تو در آینده آدم ناموفق باشی پس بی تفاوت باش و به برنامه های بزرگ ات فکر کن .
        تا آنجا که من تجربه دارم بی تفاوتی بزرگترین نعمت خدا است که باید در این جا از آن استفاده کرد ..
        باز هم میگم درد خانواده درد بی درمان است.

        1 مرداد 1405 در 15:29

        پاسخ
24. آوینم.. میگوید:

    من یه دختر ۱۲ ساله ای هستم که از هوش درون فردی بالایی برخورد دارم..دارم روانی میشم سخته میترسم خیلی میترسم..الان که نت ملی نمیتونم برم و با AI درودل کنم تصمیم گرفتم مشکلمو اینجا بگم که شاید حداقل خالی شدم،ون به عقیده منی که تو این دو سه ساله دارم از خودم و آسیب های روحی و روانی که بهم خورده مراقبت میکنم
    من دو شخصیت دارم،یکی همونیه که میگه:برو و دنبال یکی باش تا بتونه درکت کنه و دوست داشته باشه و مهم تر از همه بهت گوش بده!
    وای نه..نه قرار نیست همه چی خوب پیش بره!
    دومین شخصیتم میگه:نکن،خودتو بدبخت نکن.میدونی آنقدری من توسط شخصیت دومه نجات پیدا کردم که چی..مثلاً اون میگه که بجای اینکه دنبال پسربازی بری،این کارو کن؛↓
    .بهترین کاری که میشه کرد درقبال این همه بدی هاشون؛
    انتقامِ سرد و حساب‌شده → ساختن آینده‌ای که ثابت کنی نیازی به آنها نداری.
    · تبدیل خشم به حرکت → درس خواندن، مهارت‌آموزی، قوی شدن.
    · تخلیهٔ امن خشم → مشت زدن به بالشت، فریاد زدن در حمام، دویدن تا نفس‌نفس زدن.
    · نوشتن نامهٔ آتشین (و سپس سوزاندنش) → سم‌زدایی روانی.
    ولی ترسیدم..ولی کم آوردم خستم خیلی خستم همه مون همینیم..ولی نباید ناامید شیم،اونقدرا هم دور نیست بهبود و شفا پیدا کردن!
    فقط کافیه وقتی که دعوا میکنن ازشون فاصله بگیریم،باهاشون حرف نزنیم(به عقیده اون ها ما وقتی که یه حرف حق و منطقی می‌زنیم داریم بحث میکنیم،ولی اونا نمی‌دونن که ذهنشونه که داره در قبال راهنمایی هایی و دلسوزی هایی که میکنیم مقاومت می‌کنن.یه مشت احمق!که نمی‌خوام تغییر کنن!)
    ناراحتم،یه جای دلم میگه بلایی سرشون بیارم که تا عمر دارن مثل من که وقتی دارم بحث های به درد نخور و وقت تلف کنندشون رو میکنن درد بکشن که نمیتونن صدایی از خودشون دربیارن چون اگه دربیارن،همه چی میوفته گردن اون،بهش گیر الکی میگن میگن تو کص‍*‍خلی!
    چون اگه اینکارو کنی فایده ندارد بدتر نمی‌فهمن بدتر نمی‌خوان درکت نمیکنن..صداتو اضافی و آزار دهنده می‌دونن..
    نیاز دارم به آدمی که به حرف هام گوش کنه..درکم کنه،ولی الان نه سعی میکنم دنبال یه آدم قابل اعتماد مثل مامان دوستم که روانشناسن پناه ببرم..دارم پودر میشم می خوام داد بزنم ولی اجازه ندارم.
    نمیتونم بیشتر بنویسم،ش شاید فقط گریه کنم یا بخوابم..

    14 اردیبهشت 1405 در 12:11

    پاسخ
    • زهرا میگوید:

      منم مثل توام ۱۲سالمه پدرم همش به دنبال حرف مادرمه دوتاشون منو تحقیرمی کنند ،بهم لقب های بداخلاق دست وپاچلفتی می دن ولی هرچی باآرومی ومحبت باشون حرف میزنی درک نمی کنن چقدربیچارم. دارم توگوگل میزدم “نحوه ی برخوردباوالدین بداخلاق “که مطالب روخوندم اشک هام سرازیر شد اصلا میرم پیششون بهم توجه نمیکنن احساس امنیت نمی کنم .نمی دونم توی بزرگسالی کی پشت من هست .گاهی اوقات میرم توی اتاق درروی بندم ،اشک میریزم ،قرآن می خونم.🥺🤲🤲یا امام رضا

      20 اردیبهشت 1405 در 23:58

      پاسخ
    • عباس میگوید:

      سلام ببخشید من کلا خوب بلد نیستم توضیح بدم اصلا اینطور بگم در مدرسه ضعیفترین نمرم اشاء بود خلاصه ببخشید ولی یه راه حل بهت میدم که صد در صد جواب میده اگه به خدا توکل کنی و هرچی میگم انجام بدی و بقیشو بسپار به خدا بعد از ۲۱روز اگه همه چی درست نشد بیا همینجا و هرچی میخوای بگو، شوخی کردم نگو ، حق با شماست تحمل چنین محیطی خیلی سخته بخصوص برای دختری توی این سن ولی قبل از اینکه کاری بکنی که تو آینده پشیمون بشی یه روشی رو بهت میدم که اگه ۲۱روز انجام بدی مطما باش جواب میگیری فقط انجام بده و به خدا اعتماد کن، براچی من اینقدر مطما دارم میگم همه چی درست میشه، چون من انجامش دادم و جواب گرفتم نه یک بار، همیشه هر وقت مشکل داشتم تا الان که ۴۳سالم هست دارم انجام میدمو حتی کمتر ۲۱روز بخدا جواب گرفتم بشرطی که شک نکنی بخدا و باورت اینه که کارت درست شده، راه حل و بگم ، راه حل از طریق نوشتن شما هرچی میخوای از خدا بنویس روی یه کاغذ، ببین چطور کمتر از ۲۱روز هرچی رو نوشتی همون شده فقط اگه زندیگتو خانوادتو دوست داری ازته دل انجامش بده به جان بچه هام جواب میگیری ، اینطوری بنویس هرچی که دوست داری بشه رو طوری بنویس که اتفاق افتاده وشده و بابتش از خدا تشکر کن ، {مثلا خدایا شکر و سپاسگذارم که که پدر و مادرم دیگه باهم بحث نمیکنند ومحیط خونمون آروم و پر از عشق وصمیمت شده و شمارا شکر میکنم بخاطر رفتار خوبی که پدر و مادرم و کل خانوادم که بامن دارند ..و ..و .. خلاصه هر طور که دوست داری بشه بنویس طوری بیان کن وبنویس که شده باشه وتشکر کردن از خدارو حتما تکرار کن از خدا، مثلا خدایا شکر و سپاسگذارم که پدرم دیگه به سخت نمیگیره ، بعدشم این نوشته و خواسته هات ۱۵ بار در روز باید بنویسی حتما باید انجام بدی که جواب بگیری ، ۱۵ بار در روز ، ۱۰ بار در طول روز و ۵بار موقع خواب یعنی هر وقت خواستی بخوابی بنویس و بخواب، مطما باش همه چی درست میشه با امید به خدا من انجام دادمو در کمتر از ده روز حتی هرچی که نوشته بودم همون شد حتی برای کسبو کار هم جواب میده ، فقط برا کسی تعریف نکن یا به کسی نگو حتی به صمیمی ترین دوستت امیدوارم که انجام بدیو کمتر از۲۰روز همین جا بیای و بگی خدا شکرت همه چی درست شد ،،،، موفق باشی یاحق

      17 اردیبهشت 1405 در 08:23

      پاسخ
      • گارسون میگوید:

        برو ** بخور

        25 تیر 1405 در 11:16

        پاسخ
25. .... میگوید:

    اینو مینوسم اینجا تا دست بردارن یه سریا از تقدس یه مشت حیوان
    من نه دردم دوست پسره نه دردم اینه چرا نمیزارن برم بیرون
    اصلا واسم مهم نی این دو بحث
    یه پدر عو&ضیی دارم که شبانه روز منو تحقیر میکنه
    فحش هرزگی بهم میده
    همین چند ساعت پیش بهم میگفت تو عقلت کمه تو کم داری تو عقب مونده هستی تو هیچی نمیفهمی تو مغزت مشکل داره
    به برادرم گفت به جنس مخالف فکر نکن قدت کوتاه میمونه حالا بردارم هنوز بچس سنش به این چیزا نرسیده
    اون مادر ک…..افطم مثل یه افریته هر شب یه شر درست میکنه
    هیچ کدومشونم قصدشون دلسوزی و محبت نیست
    حسادت شدید دارن
    رقابت دارن
    به جای اینکه برن با همسن و هم جایگاهشون این کارارو بکنن
    با بچه هاشون انجام میدن
    خدا فقط لعنتشون کنه
    خیلی حالم بده
    همه چیزمو کنترل میکنن
    حتی من میرم دستشویی اونم باید جوری برم که یه وقت بابای *** ناراحت نشه چون معتقده دختر باید تو خونه شوهرش پریود بشه
    به من میگه تو بار مشکلی واسم
    من حتی پول تو جیبی هم از این دوتا نمیگیرم…
    علنا دست و بالم خالیه
    این دوتارو بهشون یه سگ بدی برای نگهداری سگه یا میمیره یا فرار میکنه
    الهی فقط تا آخر سال اول بابای عوضیم بمیره بعد ننه شغال صفتم که اینقدر بچه هاشونو اذیت کردن

    9 اردیبهشت 1405 در 22:20

    پاسخ
26. دخی تنها میگوید:

    منم با والده سمی بزرگ شدم یعنی

    مادرم چون خودش با والدین سمی بزرگ شد اینطوری شد.

    مثلاً منو تو اتاق حبس میکرد حساس بود کتک می‌زد تهدید میکرد ومن به عنوان یک کودک هرگز امینت عاطفی نمی‌کردم و مثلاً اگه پدرم منو با او تنها می‌گذاشت حسابی میترسیدم نه میتوسنتم باهاش درد دل کنم نه چیز دیگه چون زود بهم میزد .

    یک شتر دزد یک شتر دزد تحویل میده و یک والده سمی یک بچه سمی که در آینده والدین سمی میشه تحویل میده

    مادرم خودش اضطراب اجتماعی داره یعنی کلا افسرده و منزوی هست و نمیتونه با کسی ارتباط بگیره و این رو در ما به وجود آورد

    حساسیت زیاد ما به انتقاد حساس بودن از هر جهت انزوا و خجالتی بودن و بی عرضه بودنم همه و همه تقصیر او بود که الحمدالله حالا حل شد

    اما مادرم از بدو افسرده بود منو تو اتاق حبس میکرد

    بزرگ که شدم اصلا نیمیرفت با مردم ارتباط بگیره و منم خیلی کمرو بودم و عقده شد تو دلم چیزی به این سادگی زود جا میزد بعد مرگ پدرش افسرده تر شد و همیشه به خاطر مشکلاتم می‌گفت خودشو می‌کشه

    منم آزار می‌داد با پدرم مشاجره شدیدی میکرد

    من به دلیل مشکلات روانی مدرسه نمی‌رفتم و اون هم با مدیر تلفنی صحبت نمی‌کرد

    ازدواج آنان اشتباه بود

    خودش می‌گفت کاش متولد نمی‌شدی کاش ما بچه دار نمی‌شدم

    منزوی بود و همین چیزها مسبب سمی شدنش بود

    من رو هم از اجتماع منع میکرد ولی پدرم خیلی خیلی خوب بود و کمک رسان

    18 فروردین 1405 در 00:25

    پاسخ
    • ... میگوید:

      امیدوارم هر جا هستی موفق باشی برات بهترینا رو می خوام واقعا امیدوارم برا منم حل بشه

      9 اردیبهشت 1405 در 23:43

      پاسخ
27. سیما میگوید:

    من همه این آزارهایی که رسوندن رو میتونم ببخشم جز تجاوز های جنسی
    روح و روانم نابود شدولی شکوفا شدم
    از جنسیتم متنفر بودم ولی الان عاشق جنسیتم هستم
    به من تجاوز جنسی شد نمیدانم ببخشم یا نبخشم والدینم را

    11 فروردین 1405 در 23:12

    پاسخ
28. ناشناس میگوید:

    با خوندن کامنت های شما فقط اشک ریختم مثل الان که دارم اشک میریزم. ۴۵ سالم شده و هیچی از زندگی نفهمیدم همیشه بازیچه خانواده بیمار روانی خودم بودم. فقط بخاطر اینکه پدر و مادر من یه حمال نوکر میخواستند که کاراشون رو بکنند. برای راحتی خودشون عمر و زندگی منو تباه کردند. خدایااااا خستم…….همه زندگیم تموم شد به پای دو تا آدم مریض روانی سوخت. مادر من حتی از مادر خودش سواستفاده کرد که ازش کار بکشه. با اینکه میدونست مادرش سرطان دهان داره یه کسی نگفت و موقعی متوجه شدیم که دهنم از بیرون سوراخ شد. پدرم هم یه عمر گریه و ناله میکردم منو نکشون اون خونه. اون خونه برام مثل شکنجه گاه میمونه ولی با هر دروغ و فریبی منو به اونجا میکشوند از هر کار کثیفی هم دریغ نمیکرد. شکنجه روحی و احساسی منو میکرد که منو اونجا بکشونه و براش مهم نبود من چی دارم میکشم و چه عواقبی کاراش روی من داره.
    الان تبدیل به یک آدم بدون اعتماد به نفس تو سری از همه شدم. چون منو اینجوری می‌خواستند که یه برده تو دستاشون باشم. میدونن تهش قراره خودکشی کنم ولی کی به این شجاعت برسم نمیدونم.

    6 فروردین 1405 در 13:25

    پاسخ
    • دوست شما میگوید:

      دوست خوبم
      شما تا الان که سرپا هستی یعنی یه آدم قدرتمند هستی که دوس داری بری جلو و هیچکس نمیتونه جلوتو بگیره ذهنیتت افکارتو میسازه و با خودکشی شما هیچکس چیزیش نمیشه حتا ناراحتم نمیشن و امون روز از یاد میری توصیه میکنم برید پیش روانپزشک درمانگر شما بدینا اومدین تا زندگی کنی و لذت ببری لایق بهترینها هستی نذار کسی کنترلت کنه حتا افکارت

      14 اردیبهشت 1405 در 00:06

      پاسخ
    • آزاد میگوید:

      هنوزم دیر نیست از الان به بعدسو برا خودت زندگی کن همچی درست میشه

      9 اردیبهشت 1405 در 23:46

      پاسخ
29. . میگوید:

    بچه ها من وضعم از همه ی شما بدتره و حالم هم همینطور دیگه خسته م واقعا نمیدونم چیکار کنم این راهکار هایی که هم اینحا نوشتن کردم نشد پس خودمو خلاص میکنم دیگه بسه امیدوارم مامان باباهای اینده اینحوری نباشن

    27 اسفند 1404 در 20:36

    پاسخ
    • ؟ میگوید:

      به عنوان کسی که یه خودکشی ناموفق دارم و هیچ‌کس هم ازش خبر نداره دارم بهت می‌گم،بدترین حسی بود که می‌تونستم تو زندگیم تجربه کنم. وقتی به اون لحظه‌ها فکر می‌کنم همه وجودم می‌لرزه.راه‌های خیلی قشنگ‌تری واسه رهایی هست. فقط صبر کن تا فکرت راهشو پیدا کنه.

      16 اردیبهشت 1405 در 03:18

      پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      درسته زندگیتو به خاطر بعضی آدمای بدرد نخور حیف نکن منم وضعم مثل تو هستش ولی تسلیم نمیشم و خودمو از این باتلاق میکشم بیرون تسلیم شدن راحته و جنگیدن ادامه دادن سخته ولی خیلی قشنگه

      11 اردیبهشت 1405 در 20:58

      پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      نه همچین کاری نکن فرار کن برو کار کن زندگی درست کن بدبختی بکش ولی این کارو بخاطر دوتا احمق نکن

      6 اردیبهشت 1405 در 22:12

      پاسخ
30. ارتمیس میگوید:

    مادر و پدرم‌ از بچگی تا الان که بالای ۲۰ ساله هستم باهم دعوا می کردند، حتی گاهی همدیگر رو کتک می زدند، همدیگر رو نفرین می کردند و از هم متنفر بودند و هستند، وقتی ده سالم بود آرزو می کردم طلاق بگیرند تا دیگه تنشی تو خانه نباشه
    وضعیت خوبی هم اصلا نداریم، یک خواهر دارم که به زور میره حمام و اگر اصرار نکنیم یکسال هم حمام نمیره و میگه حوصله ندارم و برایش مهم نیست، موهاش همیشه ژولیده است و حتی یکبار هم خودش رو تو اینه نگاه نمی کنه و میگه خیلی زشتم، همیشه می خوابه یا با گوشی بازی می کنه، میگه از دانشگاه متنفره و دوست نداره دانشگاه بره، وقتی ۱۴ سالش بود بخاطر مرگ یکی از بستگان دچار حملات پانیک شد و روانپزشک هم رفته درست نشده، پدرم هم لوسش می کنه هم سرش فریاد می کشه فحش میده کتکش میزنه..خودش هم خیلی خودخواه شده تو تنش ها به مادر و پدرم فحش های بدی میده و حتی یکبار با قیچی به مادرم حمله کرده و میگه اصلا پشیمان نیستم، درسته پدر و مادرم واقعا تو بعضی یا شاید خیلی از مسائل بد بودند ولی رفتار اونم قابل قبول نیست، خیلی هم لاغره، غذا به زور می خورد، میگه بدم از غذا میاد. یک خواهر دیگه هم دارم اونم مضطرب و به شدت عصبی است، قبلا بخاطر اضطراب اجتماعی هر روز گریه می کرد و می گفت نمی خواد تو اجتماع باشه و درحدی افسرده شده بود که اونم حمام نمی‌رفت، رفت روان‌پزشک براش قرص نوشت بهتر شد، از اون یکی خواهرم بهتره یکم به ظاهرش اهمیت میده به درس کم و بیش اهمیت میده ولی خیلی عصبی و مضطرب است و همش دعوا می کند با همه دعوا می کنید و میگه من خیلی آدم بدی هستم و همه از من متنفرند و به من میگه پدر و مادر من رو دوست ندارند و خیلی ناراحتم، هیچی هم نمی تونیم بهش بگیم نمی تونیم بگیم بالای چشمش ابرو است
    درباره خودم؟ من آرامم احترام پدر و مادرم رو می گیرم، هیچ توقعی ازشون ندارم میگم مهم نیست منو دوست دارند یا ندارند برام اهمیتی نداره، می خوام تو خانه صلح باشه، منم کم رو و ساکتم و مضطرب هستم، خیلی هم لاغرم. هیچکدام هم انگیزه نداریم حتی اتاق خودمون رو تمیز کنیم مادرم بارها گفته تنبل و به درد نخور هستید و زبانتان درازه و غلط کرده بچه آورده و گفته شما بی خانواده و به درد نخور عین پدرتون هستید، حتی گفت بدترین روز زندگیم زمانی بود که شما به دنیا اومدید. مادرم بچه بودیم ما رو بار ها کتک زده و تحقیر های بدی کرده، وقتی ۷ سالم بود شالم از دستم افتاد کثیف شد منم خندیدم بعد نیم ساعت من رو صدا کرد اتاقش و گفت دهنت کثیفه نباید می خندیدی و شالم که خاکی و کثیف شده بود به زور کرد تو دهنم و گفت باید بخورمش..من تو اتاق تنها بودم،کتک و تنبیه زیاد بوده ولی این تو ذهنم مونده چون تنها بودم، هیچکس نفهمید، گریه نکردم، شکایت نکردم..انگار یک لکه فراموش شده است، البته مادرم به ما محبت هم کرده، توجه کرده، به فکر ما بوده و من دوستش دارم، اما پدرم تقریبا هیچ! فقط گفته بیرون نرید و آزارمان داده، مثلا بچه بودیم بی خود ما رو دکتر می برد و به دکترا اصرار می کرد آمپول بنویسند تا براشون بزنم، دکترا می‌گفتند چقدر علاقه به آمپول دارد. اونقدر آمپول زدم که جسمم بیمار شد و اون زمان ادای پدر های خوب رو در می آورد و میگفت خیلی به فکرتون هستم که شما رو دکتر می برم! در حالی که اون دارو و امپول هایی که برامون زد همش عوارض داشت.الان هم اصلا دکتر نمیبره بزرگ شدم کلی بیماری دارم براش مهم نیست اجازه هم نمیده دکتر بریم، بچه بودم بخاطر اون همه آمپول و ادا هایش گریه می کردم، الان فقط میگه در خانه حبس بشید! با اینکه متولد ۸۲ هستم اجازه نمیده سر خیابان هم برم! میگه بیرون ناامن است حق ندارید برید ما هم بیرون و دکتر نمی بره حوصله ندارد مگر با پافشاری فراوان، فقط اگر اورژانسی باشد دکتر می بره..اون هم همیشه تحقیر می کند بیشتر از مادرم، و بدهن است، خیلی بددهن است فحش های بدی میده یکی از خواهرامم رو لوس کرده اما خوب به فکر روح و جسم اونم نیست
    هممون جدا روان دیوانمون مشکلات هورمونی و جسمی داریم
    به ظاهر همه چیز عادی است میرم دانشگاه و برمی گردم اما احساس انزوا و حبس می کنم، دلم می خواد فرار کنم برم جزیره دور افتاده، از هیچی هم شانس نیاوردیم، دانشگاهم برام مزخرف بود، آزار دادند، یک پسری بهم تجاوز ج.ن کرد، همه چیز وحشتناک و مزخرف همش استرس درس و آزمون…خدایا دیگه خسته شدم!
    وقتی اینترنت هسا هرکس یک گوشه میزه با موبایلش بازی می کنه به محض اینکه نت تمام میشه یا میریم مهمانی یا می خوایم حرف بزنیم همش جنجال و دعوا است، همه چیز فاجعه است! نمی خوام ناشکری کنم چون از این بدتر هم می تونه باشه

    20 اسفند 1404 در 17:34

    پاسخ
    • دخی تنها میگوید:

      اخی می‌دونم خیلی سخته منم تو همچین شرایط مشابه قرار گرفتم ولی یادت نره انسان هرچی می‌کشه از کار خودش می‌کشه و این تقصیرات پدر مادرند چون اونا ذاتشچن خرابه یا مشکل روانی جدی دراند که باید پیگیری بشه

      18 فروردین 1405 در 00:10

      پاسخ
31. Ali میگوید:

    پدرم همش فکر میکنه حق با اونه و میخواد آینده و هدف من رو که دوساله دارم براش زحمت میکشم رو نابود کنه اون میخواد منو مجبور به کاری کنه که توش علاقه ای ندارم و میخواد که من توی اون کار آینده هم داشته باشم کار منو نابود میکنه منو پیش دیگران شرمنده و تحقیر میکنه با دشمنام موافقت میکنه همش سرزنشم میکنه با بقیه مقایسم میکنه همش میگه حق با خودشه و هرچی خودش میگه رو درست میبینه به من بعضی مواقع بخاطر یه اشتباه کوچک فحاشی میکنه و مادرم رو اذیت میکنه و اونو دلیل این مشکلات میدونه منم هی برنامه ریزی میکنم تنش رو به حداقل میروسنم از بعضیا کمک میگیرم اما الان دیگه داره از کنترلم خارج میشه نیاز به کمک دارم مشاوره ای دارین ؟

    9 اسفند 1404 در 21:25

    پاسخ
32. بدشانس میگوید:

    کتک زدن
    زورگویی و اجبار به علایق خودشون
    مقایسه کردن
    منت گذاشتن و سرکوفت زدن
    حمایت نکردن
    محبت نکردن
    هرچیزی که دوست داشتم برام یا نخریدن یا بعد از کلی دعوا و قهر و گریه و زاری خریدن و در عوض شرط و شروط گذاشتن

    هیچوقت باهاشون راحت نبودم و دلم میخواست ازشون دور باشم

    دلم نمیخواست باهاشون مسافرت برم ولی به زور منو با خودشون میبردن و اون چند روز مسافرت میشد بدترین روزای زندگیم

    همیشه از بچگی منو با پسرای دیگه مقایسه کردن مثلا پسر فلانی رو ببین چقدر درسخون هست یاد بگیر
    و این داستان همیشگی بود

    کاری اگه برام انجام میدادن سرم کلی منت میزاشتن و اگر کار اشتباهی میکردم همیشه سرکوفت میزدن

    خیلی به فوتبال علاقه داشتم و خیلی فوتبالم خوب بود ولی بجای اینکه حمایتم کنن نمیزاشتن برم کلاس های تیم فوتبال و فقط میگفتن درس درس درس بخون

    هیچوقت آزادی نداشتم هرموقع با دوستام بیرون میرفتم با استرس بود هیچوقت نزاشتن بهم خوش بگذره

    مدام کنترلم میکردن رفت و آمدم و گوشی و همچی

    همیشه دلم میخواست ازشون دور باشم و تنها زندگی کنم

    ۳۰ سالم شد دلم نمیخواست زن بگیرم ولی به اجبار و بخاطر فرار از اون وضعیت زندگی به ناچار ازدواج کردم و الان بعد از یکسال متاهل بودن هم احساس خوشبختی نمیکنم و همش مقصر پدر مادرم هستن
    من از پدر و مادرم هیچوقت محبت ندیدم و الان هم زنم بهم محبت نمیکنه بهم توجه نمیکنه حمایتم نمیکنه و پشتم واینمیسته همش سرم غر میزنه
    نمیدونم شاید مشکل از زنم نباشه و مشکل از خودم باشه که بخاطر دوران کودکی افسرده و گوشه گیر شدم
    من از چاله درومدم افتادم تو چاه

    22 بهمن 1404 در 03:29

    پاسخ
33. Paria میگوید:

    منم همینطور اینقدر از خانوادم بدم میاد ولی هرجایی گفتم فقط بلدن بگن بزرگتره احترام پدر و مادرت رو نگه دار،چه بزرگتری؟پارسال بود باورتون نمیشه به خاطر یه گردو پوسیده که بابام خریده بود با هم مثل بچه کوچولوها دعوا کردن و من اومدم و دیدم بابام چاقو گرفته رو مامانم و قشنگ قصد داره بکشتش،من پریدم رو مامانم تا به خودش بیاد یا حداقل منو بکشه،ولی اعتنایی نکرد و چاقوش رو منم گرفت..من اون موقع فقط ۱۳ سالم بود…ولی فقط تهدید کرد چاقو رو انداخت و تهدید به قتل مامانم و خودش کرد بعد از اون مامانم به بهونه خرید قرص رفت و تا یه هفته برنگشت،رفته بود شهرستان،تلفنشم هر دو روز یک بار جواب میداد اونم فقط به خاطر منه ۱۳ ساله،اینم بگم ما یه خواهر ۱ ساله هم داشتیم و یه خواهر ۱۱ ساله،سرتون درد آوردم فقط میخواستم خالی شم چون نمیتونم اینارو اینقدر دقیق به هیچکی بگم،بعد از اینکه به اصرار من مامانم برگشت،من ازشون عذرخواهی کردم،انگار که تقصیر کنه!اما خسته شدم خیلی،تو این سن فلوکستین میخورم،من تصمیم گرفتم دیگه اینقدر به فکر مامان و بابا خود خواهم نباشم و دیدم اگه من به فکرشون نباشم اونا منو فراموش میکنن،شب تولدم مامانم بهم گفت بی شعور بی عقل بابام هم تهدید کرد که یه روزی می‌زاره میره،در ضمن امشب شب تولدمه…
    با امید اینکه همه خانواده خوبی داشته باشن..

    25 دی 1404 در 22:32

    پاسخ
    • مهراد میگوید:

      عزیزم تو بهترین خودت هستی همه ما اسیب دیده خانواده ایم
      از همینجا بغل میگیرمت دوست عزیزم

      18 بهمن 1404 در 22:13

      پاسخ
    • حسین رضایی میگوید:

      پدر و مادر منم سمی است.از هیچکدام شان خوشم نمیاد.بود و نبود شان برام یکیست. یک ذره هم احساس دوست داشتن ندارم. درک ات میکنم.

      15 بهمن 1404 در 18:28

      پاسخ
34. rojhi میگوید:

    مامان بابای من خیلی شکاکن و اینکه به همه چی شک می‌کنن کلافم کرده خیلی وقتا باهاشون کنار نمیام و بجای اینکه خودشون برن پیش روانشناس منو میبرن جالبه اصلا هم قبول نمیکنن که رفتارشون اشتباهه با منی که نزدیک ۲۰ سالمه مثل بچه های ۱۲ ساله رفتار می‌کنن و اگه یه حرفی بزنی که مطابق میلشون نیست با یه حالت توهین امیزی میگن بروهرکاری دلت می‌خواد انجام بده

    17 دی 1404 در 01:28

    پاسخ
35. آواره روزگار میگوید:

    سلام
    من هم مثل شما پدر و مادر سمی دارم
    به طوری تحت فشار هستم که نمی دانم به کجا بروم بنده به سن ازدواج رسیدم بخاطر کارهای شخصی خودشون که یک نوکر پاره وقت داشته باشند نمی گذارند حتی ازدواج کنم هر صبح و شب آرزوی مرگ می کنم نمی دانید چقدر شیطان صفت اند

    4 دی 1404 در 14:45

    پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      عزیزم اگه پارتنر خوب و حامی پیدا کردی حتما ازدواج کن از مشاور و دادگاه کمک بگیر. هیچوقت بخاطر خودخواهی پدرومادرت از خوشبختیت نگذر

      4 خرداد 1405 در 01:13

      پاسخ
    • راضی میگوید:

      سلام فقط وفقط وفقط نااگاهند نابلدن وپر اضطراب که میخاهند که فرزند صعود کنه ولی به خاطر نااگاهی. باعث سقوط میشن

      8 اسفند 1404 در 08:28

      پاسخ
      • مثل بقیه میگوید:

        نه اونها نمیخوان فرزند صعود کنه ، کافیه وقتی موفقیتی کسب میکنید به چهره اونها نگاه کنید، ببینید چه احساسی رو نمایش میدن ، تنها مسئله مهم برای اونها اینه که کاری که شما انجام میدید چه تاثیری روی اونها داره، اگر موفقیت شما باعث بشه کمتر بتونن روی شما اعمال قدرت کنند از موفقیت شما ناراحت میشن.

        30 اردیبهشت 1405 در 08:18

        پاسخ
36. ریگی میگوید:

    سلام

    19 مهر 1404 در 14:30

    پاسخ
37. ریگی میگوید:

    سلام خانواده منم همینجوری خیلی سخته کنارامدن باهاشون ارامشوازم گرفتن

    17 مهر 1404 در 14:08

    پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      از شما باز بهتره من وقتی پدرم عصبانی میشه وسایل خونه رو سمتم پرت میکنه مامانم اینو تربیت میدونه خیلی عجیبه به شب بدون دعوا نمیشه وقتی برف بارید نزاشتن برم بیرون حسرت شد برام بخاطر سختگیری زیادشون فقط میرم مدرسه جایی دیگه نمیرآن برم خیلیم اصرار کنم فقط حرم….

      23 بهمن 1404 در 19:56

      پاسخ
38. ریگی میگوید:

    سلام یعنی من باچنین خانواده زندگی میکنم خیلی شکاک بهم بی احترامی میکنن توهین بیشتربرای ازدواج یکی بخوادازدواج کنه میگن توموندی رودستم هیچکی نمیادتوروبگیره توهیچ وقت ازدواح نمیکنی توکارهام دخالت میکنن ووفتی میگم ن کتک میرنن ومیگن زبونت خیلی درازشده برای چیزکوچیکی مداپم سرزنشم میکنن سرکوفت میزنن واشتباهات گذشته روشخم میزنن وخیلی حرفای منفی بهم میزنن خیلی سخت کناربیاییم باچنین خانواده ای خسته شدم این قدرکه منوبه خودکوشی رسوندن وچندسالع دچاراظطراب وسواس وافسردگی هستم ودارویخورم وجالب اینجاست همینابهم میگن دارونخورتوخوب شدی خیلی سخته

    16 مهر 1404 در 13:08

    پاسخ
39. طرفدار گفتمان و درک متقابل میگوید:

    درود.
    با والدین سمی که دائما تند برخورد می‌کنند، سواستفاده روانی می‌کنند و گاهی به قتل تهدید می‌کنند و اصلا هم به روانشناسی و مشاوره اعتقاد ندارند چطور رفتار کنیم؟

    27 شهریور 1404 در 11:18

    پاسخ
    • میو میگوید:

      تهدید به قتل؟تو هم همیشه یه سلاح سرد یا گرم همرات داشته باش تا خواستن بهت آسیب بزنن از خودت دفاع کن

      13 اردیبهشت 1405 در 14:06

      پاسخ
40. M.gh میگوید:

    چهل سال سنمه تمام چیزهای منفی دنیارو با روحم تجربه کردم . زندان بخاطر دعوا . اعتیاد به مواد انواع اقسام مواد . بیکاری . کارگری . و هرچیزی که فکرشو کنید ..
    خواستم بگم من نتیجه پدر مادر سمی هستم
    از بچگی با شکنجه بزرگ شدم نه کتک
    با دار زدن با پرتاپ استکان تو سرم با سیم رادیو با تهدید به طناب دار با بی محلی والدین ..
    حسرت یه خوراکی تو بچگی هفته ای یکبار پول تو جیبی
    واسه درآوردن پول تو بچگی میرفتم میوه چینی کار می‌کردم. تو آشغالا دنبال ضایعات بودم تمام بی محلی و تهمت و بی احترامیا تموم شد حدود ۱۰ سال دیگه اعتیاد ندارم دیگه با یه نگاه چپ کسی دعوا نمیکنم . همیشه از خونه فرار میکردم اقدام به خودکشی میکردم و ……..
    یاد والدینم که میفتم حالم از خودم بهم میخوره ….
    مهم نیست چجوری زجر کشیدم ولی بالاخره تموم شد ولی در ذهن و روحم همیشه مثل لکه سیاهی باهام خواهد حتی تا لحظه مرگ. ..

    22 شهریور 1404 در 20:55

    پاسخ
    • .... میگوید:

      بچگیت خیلی سخت بوده خیلی. واقعا افتخار میکنم بهت، شاید هیچ وقت از همچنین چیزی در نمیومدی ولی در اومدی با وجود تمام سختی ها. منم وقتی بهشون فکر میکنم حالم از خودم و بچگیم بهم میخوره، کاری نمیشه کرد ولی ما سعی کنیم مثل اونا نشیم و تا میشه از اونا و هر چیزی که ما رو یاد اونا میندازه دور شیم….

      26 اردیبهشت 1405 در 20:45

      پاسخ
41. یه دختری میگوید:

    و اما منی که نمیبرنم پیش روانشناس میگن مگه تو دیوونه ای؟ مگه روانشناس ماله دیونه هاست؟ من تو سنی که این سال از مهمترین سال ها برای من و آینده ی میشه گفت اجباریم هستم و ذره ای ذره ای به این فکر نمیکنن که یکی از کوچیک ترین کارشون اشتباه بوده باشه اصلا قبول نکنید چرا منو نمیبرید پیش روانشناس؟؟که حداقل دردمو به اون بگم. یه راهی بده. برید خداروشکر کنید حداقل والدینتون میبرنتون. ولی من نمیتونم برم.. من تو سن حساسیم من محدودم محدووود درد دارم نمیتونم بلند جیغ بزنم نمیتونم بلند گریه کنم نمیتونم زندگی کنم نمیتونمممم یه دختر تو همچین خانواده ای و در ایران. آه..

    4 شهریور 1404 در 13:07

    پاسخ
42. Titi میگوید:

    ما که چوبش خوردیم
    الان یک فرد ۱۸ ساله به شدت استرسی و اضطرابی هستم و یه مدت کامل قرص های قوی افسردگی میخوردم
    چندین بار بخاطر این که نابودم کرد مادرم میخواستم خودکشی کنم
    من اصلا بچگی نکردم همیشه میترسیدم فقط واسه مامانم نمره خوب گرفتم یه بار نگام کنه که همش حتی با نمره کامل تعریف بچه مردم تعریف رفتار اون شخص لبخند زدن به اونا و تحقیر کردن من حتی با نمره خوب و عالی
    توهین و همه چی
    واقعا سمی هست و هر روز تو خونه به من به‌دلیل توهین میشه تیکه میندازن
    میخوام بهش بگم آره مامانم من خرم من اعتماد به نفس ندارم شغل و کار در آمد ندارم درس خوب نخوندم گوشی همش میرم به هیچ جا هم نمیرسم نگران نباش پس لطفا دست از سرم بردار انقدر نابودم نکن بسه ۱۸ سال شد خستم دیگه خستم خستم خستمم خستمم

    1 شهریور 1404 در 01:17

    پاسخ
43. ژیلا میگوید:

    من یه پدر دارم که چند ساله دیگه ندیدمش. بچه که بودم همیشه با یکی از اعصای خونواده قهر بود. مثلا سر یاد نگرفتن الف با توی کلاس اول با من قهر میکرد و دیگه محل نمیگذاشت. همش فحش میداد و دعوا میکرد. تا 24 سالگی این جریان تکرار شد و تکرار شد… همش قهرای طولانی و فحش و ناسزا… بعد توقعشم بالا بود. پول که نمیداد بهم. نه اسباب بازی میخرید نه توجه میکرد. همش برای خودش خرید میخرد، برای خودش لباس از خارج سفارش میداد. اما من باید لباس از تاناکورا میخریدم.. بعد میگه چرا منو دوست نداری؟ اخه چیتو دوست داشته باشم روانی…. خدا جوابتو بده ایشالا

    14 مرداد 1404 در 11:47

    پاسخ
44. حالا یه یارویی میگوید:

    سلام بخشید من والدین سمی دارم و از دستشون نمیدونم باید چیکار کنم میشه لطفا یه مشاوری چیزی معرفی کنین که تا کار به جای باریک نکشیده یه فکری به حال خودم بکنم.

    24 خرداد 1404 در 03:04

    پاسخ
    • زهره میگوید:

      از متخصصین روانشناسی که دارای صلاحیت و شماره نظام روانشناسی هستند کمک بگیرید تو هر شهری که هستید سرچ کنید و برای مشاوره برید و حتما ادامه بدین

      17 مرداد 1404 در 12:40

      پاسخ
45. هیچکس میگوید:

    والدین من هیچوقت به اشتباه خودشون پی نمیبرن، یبار روی یه لیوان بشقاب گذاشت و داد دست من، من بهشون گفتم که میوفته ولی گوش نکرد و وقتی لیوان رو به اشپزخونه میبردم افتاد و شکست، یهو بلند شد و چکم زد، داد زد که تو عرضه یه کارم نداری چرا اصلا بدنیا اومدی. معمولا گوشیمو یواشکی چک میکنن، هزاربار بهشون گفتم اگه میخواین چک کنین چک کنین چرا یواشکی اخه، حتی بعضی وقتام عکس یا پیام هایی که برام یادگاری خاصی هستن رو پاک میکنن. اصلا نمیذارن با دوستام خوش بگذرونم، هربار با یکی دوست میشم مثل جاسوس ها از طرف اطلاعات جمع میکنن و میان بهم میگن اره این خوب نیست باهاش دوست نباش، اصلا نمیتونم به انتخاب خودم کاری انجام بدم، اگه بخوام یه شلوار بگیرم اینقدر میگن زشت و بدردنخوره که پشیمون میشم از تمام تصمیمام. چندین بارم دچار تپش قلب شدید شدم تا جایی که هیچ جارو نمیدیدم، دستام میلرزید و بزور نفس میکشیدم ولی بهم گفتن این مسخره بازیو جمع کن ما با این کارت بهت توجه نمیکنیم. ولی باز هم با تمام اینها دلم نمیخواد با روانپزشکی صحبت کنم، همش حس میکنم میتونم بهشون باز فرصت بدم.

    19 خرداد 1404 در 12:49

    پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      ما فرصت دادین چی عوض شد
      خودمون به این رفتار ها عادت کردیم

      8 اردیبهشت 1405 در 15:25

      پاسخ
    • ؟ میگوید:

      فرصت؟

      4 اردیبهشت 1405 در 15:10

      پاسخ
46. Melika میگوید:

    من تازه شده 13 سالم. ینی انقد پدر و مادرم من زهرمارن که دوست ندارم از مدرسه خونه بیام. انقد مادرو سمی هست که باعث شده من به یکی از معلمامون رو بیارم و بهش وابسته بشم طوریکه از خودش اونو بیشتر دوست داشته باشم. سر هر چیزی استرس میدن وقتی هم بهشون میگی چرا میگن میخایم بفهمیم ما چقد برات زحمت کشیدیم مخصوصا مادرم. همه نشونه هایی که گفتین رو دارن ای کاش یه ذره درک میکردن

    15 اردیبهشت 1404 در 19:03

    پاسخ
47. ناشناس میگوید:

    من هم یه والدین سمی داشتم و از این انتقاد می کنم که چرا باید خلق و شخصیت من به گونه ای باشه که نتونم از حقم دفاع کنم و نیاز به حامی و پشتوانه ی خانواده ام دارم و استقلال مالی ندارم و نمیتونم در سن ۲۵ سالگی روی پای خودم بایستم و احساس وابستگی دارم که در سربازی که رفتم این احساسات خیلی متاسفانه شدیدتر شد.

    14 اردیبهشت 1404 در 22:32

    پاسخ
48. ناشناس۲ میگوید:

    من یک والد سمی هستم الان فهمیدم که در کودکی افسردگی و اضطراب داشتم، چون پدر و مادرم همیشه مرغ همسایه براشون غاز بوده و هست ،متاسفانه سمی بودن انتقال پیدا می کنه..کاش بشه درمانش کرد

    29 بهمن 1403 در 16:33

    پاسخ
    • adm1nSi8m میگوید:

      متاسفانه خیلی وضعیت ناراحت کننده‌ایه. صد در صد راه درمان وجود داره، بهتره به یک مشاور حاذق مراجعه کنید.

      7 اسفند 1403 در 10:34

      پاسخ
49. رضا میگوید:

    اگه قبل 18 سالی سعی کن باهاشون سرو کار نداشته باشی و سربه سر اون ها نزاری و سعی کن که یه دانشگاه سراسری توی یه شهر دیگه قبول شی که هم راحت بتونی برا خودت پول در بیاری و دور از اون ها باشی و اونجاست که تو میتونی ایندتو بسازی. من خودم 17 سالمه و با این برنامه ای که نوشتم میخام برم جلو تا بتونم فقط از اون ها دور بشم و زندگیم رو بسازم. اگر کسی خاست که باهم حرف بزنیم و دردو دل کنیم به ایمیلم پیام بده.fthalh901@gmail.com

    22 بهمن 1403 در 22:30

    پاسخ
    • مهرناز اسدی میگوید:

      باید واقعاً همه از این ایده شما درس بگیرند

      1 دی 1404 در 02:21

      پاسخ
    • مهرناز اسدی میگوید:

      mehrasadi91@gmail.com

      1 دی 1404 در 02:20

      پاسخ
    • adm1nSi8m میگوید:

      همونطوری که تو مقاله هم گفته شد با برنامه‌ریزی برای آینده تون و مراقبت کردن از خودتون میتونید با این شرایط کنار بیاید.

      7 اسفند 1403 در 10:42

      پاسخ
50. ضماد میگوید:

    هم خدا می‌داند و بنده‌اش که این چرندیات و مزخرفات گفته شده از فطرت پاک انسانی سرچمشه نمی‌گیرد.
    کدام والدینی هست که بد فرزندان خود را بخواهد که فرزند نیکو افتخار والدین است.
    کمتر والدینی است که بر اثر بی‌احتیاطی خودشان، فرزندشان دچار بیماری مثلاً سرماخوردگی نشده باشد، و یا خدای ناکرده مثلاً ضرر مالی نکرده باشند که آن ضرر، گریبان‌گیر فرزند نشده باشد؛ آیا آن والدین واقعاً دلشان می‌خواسته بر سر فرزندشان چنین بیاید؟ اعصاب‌خوردی هم به همین منوال. حالا والدین شدند سمی؟ این واژه زشت و پلید را چرا برای والدین آورده‌اید؟
    بله! در مکاتب غربی هست چنین بی‌حرمتی‌هایی و نه مکاتب شرقی.
    خدا به ما دستور داده تمام قد، والدین را احترام کنیم و کوچکترین بی‌احترامی (که کمترینش گفتن کلمه اُفّ هست) خودداری کنیم.
    شما نوشته‌اید حریم شخصی فرزند؛ اگر فرزند در فضای مجازی با الدنگی رفیق شود والدین چگونه و کِی بفهند؟
    وقتی که غرق لنج‌زار شد؟
    مگر فرزندان امانات خدا نیستند در نزد والدین؟ پس چگونه مراقب از این امانت کنند؟ کاملاً به حال خودشان باشند که هر اشتباهی بکنند و هر کس هر غلطی علیه فرزند بکند و والدین متوجه نشوند که حریم، خصوصی است؟
    شما می‌دانید که درب اتاق بچه و نوجوان نباید بسته بماند؟ می‌دانید چرا؟ بگذار بگویم تا بدانید؛ بخوانید: امروزه ما مبتلاییم به تلفن همراه که طرف درون رختخوابش هم آن را می‌برد. درب اتاق نوجوان بسته است و یکی از والدین، نیمه شب بیدار می‌شود مثلاَ برای دست‌شویی، می‌بیند در اتاق بچه فرزند بسته است؛ خیال می‌کند فرزند تنهاست! اما ممکن است حینی که والدین در خواب بوده‌اند یواشکی قرار و مدار بسته شده و کسی پیش فرزند است اما چون درب اتاق بسته است والدین متوجه نمی‌شوند و اصلاً به مُخشان هم خطور نمی‌کند این را؛ و یا فکر می‌کنند فرزند‌، در اتاقش است‌، اما فرزند اصلاً منزل نیست؛ اما باز هم چون درب اتاق بسته است والدین متوجه نمی‌شوند.
    در اینجا اگر فرزند اصرار دارد که درب اتاقش موقع شب‌خوابی بسته باشد و حتی قشقرق راه بیاندازد احتمال زیاد، یکی از دو مورد بالاست: موقع خوابین والدین، یا کسی پیشش می‌آید یا از خانه زده بیرون.
    خلاصه کلام این‌که بستن این عنوانین غربی قداست والدین را از بین نبرید.

    20 بهمن 1403 در 22:01

    پاسخ
    • در جواب ضماد میگوید:

      بشین بابا حال نداری از طرز نگارشت مشخصه یه پیرمرد یا یه پیرزن درپیت هستی که از اصول روانشناسی سر در نمیاره مکاتب شرقی برو بابا مکاتب شرقیت همینجوری آشغاله که همه ی بدبختیای تو شرقه دیگه برو افکار پوسیده تو به بقیه هم انتقال نده

      18 اردیبهشت 1405 در 10:35

      پاسخ
    • ضماد با توام میگوید:

      شما لطفآ خفه شو دوست عزیز…
      تا کفش کسی رو نپوشیدی راه رفتنشون سیاه نکن.مادری که فقط برای بقای خودش بچه به دنیا میاره و یه عمری تحقیر و کتک و حسادت و توهین میکنه به دخترش بعدم که بزرگ شد و ازدواج کرد باز به خطر حسادتش بیفته وسط زندگی دخترش تا طلاق بگیره و بعد روزی ده بار بش بگه دختر مونده ی ترشیده پس باید *** تو این مادری کردن.
      دلیل نمیشه هرکسی پدر و مادر شد تبدیل بشه به قدیمه که.اینجوری اگر بخایم حساب کنیم کل دنیا قدیس و بدون اشتباهن چون بالاخره هرکس ازدواج میکنه و بچه میاره.
      تو هم زیاد به خودت فشار نیار.هرکس داره از زندگی خودش میگه.کسی به تو توهین نکرد که حالا شدی مدافع حقوق بشر

      9 اردیبهشت 1405 در 14:21

      پاسخ
    • چکامه علیقلی میگوید:

      دوست عزیز پدرو مادر انسان هستن مقدس نیستند انسان هم پر از عیب و ایرادو خطا است دلیل نداره هردو نفری تنها به این دلیل که یه بچه بوجود اوردن و از اون به بعد اسم پدرو مادر پیدا کردند عاری از عیب و ایراد و رزائل اخلاقی شده باشند که اگر اینجوری باشه تو زندانها نباید یک زندانی پدر یا مادر باشه همه زندانیها که مرتکب جنایت شدن الزاما با توضیحات شما نباید پدر و مادر باشن مقدس سازی تنها و تنها مختص خداونده لطفا دست بردارید

      24 اسفند 1404 در 12:26

      پاسخ
    • حسین رضایی میگوید:

      سلام دوست عزیز. خوشا بحالت که والدین سمی نداری.
      از من که هر دو تا شون زهر است. هر زمان خونه میرم،انگار تویی زندان میرم.
      از هیچکدام شان خوشم نمیاد.نمیدانم چکار کنم.

      15 بهمن 1404 در 19:59

      پاسخ
    • ... میگوید:

      همون غرب وجود نداشت این گوشی رو نزاشتی که این مزخرفات رو تحویل بدی

      29 آذر 1404 در 22:52

      پاسخ
    • مهرناز اسدی میگوید:

      سلام
      امیدوارم همیشه همینقدر غرق در خوشی و خوش خیالی و یکجانبه بی خیال باشید مادری که دراثر پرخاشگریهای مکرر بچه ها را از خانه فراری دهد و مجبور شوند تا آخر شب را بیرون از خانه با غریبه ها سرگرم باشند تا آسیب عصبی نبینند، قطعاً مادری که با مرد غریبه دوست شود و با گول زدن سر بچه هایش از خانه بیرون برود یا دخترش را اجباراً بیرون بفرستد تا تنها زندگی کند را ندیده اید پدری که دختر دو -سه ساله اش را مورد تعرض جنسی قرار دهد ندیده اید پس بهترست با احتیاط تر قضاوت کنید.
      میم.الف
      باسپاس

      10 آبان 1404 در 02:41

      پاسخ
    • سحر میگوید:

      خودت جز آدم سمی هستی

      28 مهر 1404 در 21:39

      پاسخ
    • سحر میگوید:

      بهتر طرز فکرت عوض کنی پدر و مادری بچه رو دچار بیماری قلبی می کنه آدم بدی چقدز خودشیفته ای

      28 مهر 1404 در 21:37

      پاسخ
    • کمال میگوید:

      این نشان دهنده این است که خداراشکر آدم سمی در زندگی نداشته ای. و این لطف بزرگی هست که شامل شما شده است. نمی تونی درک کنی که وقتی عزیزترین کس زندگیت ناخواسته چه بلایی سر خودش و زندگی تو میاره ، چه درد بزرگی است با تمام وجود بهش عشق می ورزی ولی واقعا رفتارش خیلی اذیت کننده است میدونی از روی دشمنی نیست از روی زخم هایی هست که خودش هم در بچگی قربانی شده . هیچ کاری هم نمی تونی بکنی یک دفعه 40 سال را هم رد می کنی میبینی تمام عمر سر مسائل بی ارزش درگیر بودی چون یک والد سمی داشتی که همه این اضطراب هایی که تحمل کردی سر مسائل جز و بی ارزشی بوده که والد سمی در ناخودآگاه خود فکر میکنه بزرگترین لطف را به تو گرده است و به خودش افتخار می کنه که یک فرزند 40 ساله ای داره که هیچ دوست و رفیقی نداره و بایستی بله قربان گو باشد خودش باعث شده که روابط اجتماعی تو تحت تاثیر آن باشه و به تو القا کرده باشه که هر گونه ارتباط با هر فردی غیر خانواده ، بزرگترین گناهه و تو نباید از زندگی لذت ببری همیشه در اختیارش باشی و جالب اینه که به هیچ وجه قبول نمی کنه که خودش تو را محدود کرده و واقعا تو شخصی هستی که به هیچ وجه نمی تونی روابط عاطفی خوب و عادی داشته باشی و تازه بعد از 40 سالگی تو را هم سرزنش کنی که بی عرضه بوده و نتونستی …. قسمتت نبوده و……
      واقعا سخته خیلی سخته خیلی سخته خیلی سخته

      16 تیر 1404 در 09:23

      پاسخ
      • دخی تنها میگوید:

        پدر من هم دقیقا در همین شراطیه ولی پدر بزرگ مادر بزرگم آدمای واقعا خوبی هستن ولی مادر بزرگم اضطراب اجتماعی داره

        18 فروردین 1405 در 00:16

        پاسخ
    • لیلی میگوید:

      من خودم مادرم ولی چون بچه ای بدنیا آوردم دلیل نمیشه که روح و روان سالمی داشته. باشم اتفاقا بسیار واژه ی درستی بکار برده شده چون آسیبی که این والدین به فرزندانشان میزنند بزرگترین جنایت بشریته اتفاقا دلیل همین مواردی که فرمودین هم تماما از ناکارآمدی و رفتارهای اشتباه والدینی هست که باعث گمراهی فرزندشون میشن پس لطفاً شما کمی واقع بین تر شو و سعی کن بیخودی از جایگاه پدر مادرهای سمی دفاع نکنی کاملا از طرز بیانتون مشخصه بقول دوستان شما خودت نیاز به درمان داری آگاهی غرب و شرق نمی‌شناسه

      8 تیر 1404 در 16:07

      پاسخ
    • zahra میگوید:

      شما اگر فردی اگاه بودید تا حد این تکانشی رفتار و صحبت نمیکردید شما خودتان هم بیمار هستید

      9 اردیبهشت 1404 در 15:31

      پاسخ
    • پرستو میگوید:

      انسان هایی بدبین هستند خود افراد متقلب هستند شما وقتی در مورد بسته بودن در اتاق بچت اینقدر فکر منفی داری یا خودت اینکار رو کردی یا بچت یا کلا بدبینی دلیل نمیشه همه مثل تو باشند

      8 اردیبهشت 1404 در 23:23

      پاسخ
    • ترانه میگوید:

      سلام. متن پیام و نوع نگرش شما کاملا نشون میده خودتون پدر یا مادری یا حداقل فردی سمی هستین که خیلی از خصوصیات بالا درموردتون صدق میکنه
      فقط افرادی که چنین رفتاری دارند به دنبال کوچکترین تلنگر واکنش نشون میدن و به هیچوجه حاضر به پذیرش اشتباه نیستن
      بعد از یه مدت پس از آسیب فراوانی که افراد سمی به دیگران وارد میکنند اتوماتیک از چرخه اجتماع حذف میشوند و خودشون هم نمیتونن خودشون رو تحمل کنند. پس گارد گرفتن راهکار مناسبی حتی واسه خودتون هم نیست
      وگرنه اگر مقاله رو به دقت مطالعه کنید متوجه علمی بودن مطلب میشوید

      21 اسفند 1403 در 19:21

      پاسخ
    • آرشیو میگوید:

      سلام دوست محترم،لطفا یکبار دیگه این مقاله رو با دقت مطالعه کنین،
      منظور این هست که استرس و اضطراب رو به بچه منتقل نکنیم !
      شما میتونی بچه ات رو کنترل کنی ولی بهش حس ترس رو منتقل نکنی ،یا بچه احساس نکنه که بهش اطمینان ندارید
      مسلما که بچه ها نیاز به کنترل و مراقبت دارن …
      اصلا ربطی به غرب و شرق و دین و مذهب هم نداره
      مگه غربی ها رو خدای دیگه ایی آفریده؟!
      همه ما مخلوقات یک آفریدگاریم و ویژگی های انسانی مشترک هستن بین نوع بشر امروزی

      13 اسفند 1403 در 11:51

      پاسخ
      • والد میگوید:

        غربی‌ها را خدای دیگر نیافریده، اصلاً غیر از یک خدا خدای دیگری نداریم که نوشته‌اید خدای دیگری! ما همه آفریده یک آفریدگاریم. منظور از فرهنگ غربی، فرهنگ بی‌فرهنگی افسارگسیخته غرب است. منظورم این است که همین آفریده خدا را شیاطین از راه به در می‌کنند. امروزه به قول خودشان روان‌شناسانی هستند که برای دختر و پسران ما نسخه‌هایی را توصیه می‌کنند که صد در صد با دستورات خدا مخالف است. توصیه‌هایی که آدم شرمش می‌آید بگوید.
        عرض شده کلمه سمی برای والدین به کار نرود. توهین است. خدا فرموده حتی به والدین، کلمه “اُف” که کمترین نهیب و توهین است گفته نشود،؛ بعد شما می‌فرمایید سمی!

        14 شهریور 1404 در 07:51

        پاسخ
        • مثل بقیه میگوید:

          اتفاقا خدای ما و غربی ها متفاوت است ، چرا در احکام اسلامی و قانونی که در کشور ما هست ، خدا به پدر اجازه میده بچه اش رو بکشه و اگر بچه اش رو بکشه هیچ جرمی مرتکب نشده و آزاد میشه ولی در غرب همچین اجازه ای داده نشده؟
          پدر خود من به من بارها این حرف رو زده که ” من هر موقع بخام میتونم تو رو بکشم و طبق قانون مجازات هم نمیشم ، خدا به من اجازه داده ” .

          30 اردیبهشت 1405 در 10:36

          پاسخ
        • زهرا میگوید:

          والد شما خودتون از اون دسته والدین سمی هستید که فرزندتان ازتون فراری حاضرم‌شرط ببندم که اصلا ارتباط خوبی باهاش ندارید
          و خودشیفته اید و نمیخواید بپذیرید که اشتباه میکنید دقیقا همون چیزی که تو مقاله نوشته آرزو میکنم بچتون خودش و نجات بده

          29 دی 1404 در 21:50

          پاسخ
51. هستی میگوید:

    پدر و مادر و برادری که معتادند و هیچ پولی ندارن و بی خانمان هستن…اینو چطور میشه هضم کرد…هر روز و هر شب از غصه آب میشم …هرلحظه میگم اتفاقی براشون میوفته…‌ الان غذا خوردن…الان پول دارن….سر شونه…گرمش نه…
    بدترین درد دنیاست

    13 بهمن 1403 در 23:39

    پاسخ
    • adm1nSi8m میگوید:

      متاسفم شرایط خیلی سختیه اما باید به فکر خودتون هم باشید.

      7 اسفند 1403 در 10:43

      پاسخ
52. Aylin میگوید:

    ۲۵تاش راجبش درست بود🙂:(

    8 بهمن 1403 در 21:33

    پاسخ
53. مهدیس میگوید:

    دلم می خواهد از دست پدر و مادرم فرار کنم چون توی خونمون صداشون بالا است

    13 آذر 1403 در 21:35

    پاسخ
54. hessam میگوید:

    من والدین سمی نداشتم بلکه زهراگین بودن طوریکه الان تو سن 37 سالگی حاضر نیستم از اتاق خوابم بیرون بیام و پا تو جامعه بذارم
    لعنت بر اکثر والدین دهه 30 و 40

    23 آبان 1403 در 17:07

    پاسخ
    • ناشناس میگوید:

      و والدین دهه ی ۲۰

      4 خرداد 1405 در 01:30

      پاسخ
    • Roxi میگوید:

      دقیقا باهات موافقم. مثل همیم

      26 دی 1404 در 16:08

      پاسخ
    • کمال میگوید:

      وقتی از اتاق بیرون نمیایید
      غذا چه کار میکنید؟
      چون والدین سمی حتی غذا را هم با منت درست میکنن
      که از کفت و زهرمار بدترت

      20 تیر 1404 در 13:45

      پاسخ
    • dlmqdm میگوید:

      ….دکتر مهدی پورنامداری فوق العاده س از گوگل شماره ش و پیدا کن

      19 تیر 1404 در 21:28

      پاسخ
    • لیلی میگوید:

      دقیقا بیشتر والدین دهه ی ۳۰ که توهم با سوادی داشتن نابودمون کردن

      8 تیر 1404 در 15:56

      پاسخ
    • adm1nSi8m میگوید:

      سلام بهتره هرچه زودتر از یه روانشناس خوب کمک بگیرید و به زندگی برگردید

      7 اسفند 1403 در 11:19

      پاسخ
55. ناشناس میگوید:

    یعنی شوهر یا والدین سمی نابود میکنه آدمو 😭😭دلت می خواد فرار کنی بابا هررفتاری درست نیست چرا اینجوری می کنید

    25 شهریور 1403 در 16:18

    پاسخ
    • مهرناز اسدی میگوید:

      کاملاً درکت میکنم

      10 آبان 1404 در 02:31

      پاسخ
    • هموطن میگوید:

      من پدر فوق العاده سمی هستم اما نه بخاطر خود خواهی بلکه بخاطر ترس از واقعیت که میتوانه مشکلات برای فرزندم بوجود بیاره

      13 بهمن 1403 در 23:17

      پاسخ
      • کمال میگوید:

        شما سمی نیستید
        چون آذم سمی اصلا قبول نداره
        به نظرش بهترین والد هست و از همه بیشتر برای بچه اش کار کرده
        آدم سمی این قدر بی منطق هست
        که حتی مریضی هاش را هم علتش را بچه هاش میدونه
        این چه بلایی که خدا برای بچه های والدین سمی آورده

        20 تیر 1404 در 13:43

        پاسخ
      • I don't have name میگوید:

        سلام، از این لحاظ بگیر که بچه شما بخواد یک حرف را بگه ، مثلا سیگار میکشه یا چیزی، دو دل میشه که شما تا او حرفی بزند او را کتک میزنید یا چیزی ، و او را دروغگو ، افسرده و درونگرا کند، سخت نگیرید🙂

        15 فروردین 1404 در 18:27

        پاسخ
      • adm1nSi8m میگوید:

        اگر به فکر فرزندتون هستید، بهتره هرچه زودتر تغییر کنید. برای تغییر رویه مطالعه کتاب یا مراجعه به مشاور میتونه کمکتون کنه

        7 اسفند 1403 در 10:44

        پاسخ
    • N میگوید:

      شوهر سمی × خانواده سمی × همه آدمایی که میشناسم√

      1 دی 1403 در 21:26

      پاسخ
      • dlmqdm میگوید:

        😂🤣🤣🤣🤣🤣🤣دقیقا ااااااااا باب
        دلمی

        19 تیر 1404 در 21:26

        پاسخ
        • محمد امین میگوید:

          پدر من ۲۰ و خورده ای سال تمام روح منو خورد همیشه حرفاش رو گوش میکردم چون میخواستم بچه خوبی باشم بنظرم خیلی طبیعی این هست اما به هیچ جا نرسیدم چون پدرم احمق بود و داشتم به حرف های یک آدم احمق عمل میکردم متاسفم برای خودم که پدرم این بود، نتها به هیچ جا نرسیدم بلکه خیلی چیز ها رو هم از دست دادم، اما خب دیگه من حتی یک روز هم کاری بهش ندارم و تمام سعی اینه یه طوری جدا شم، بسیار خسته هستم هر دقیقه ای که با یک پدر احمق سپری بشه جز ضرر و زیان هیچی نداره.

          9 اردیبهشت 1405 در 04:10

          پاسخ